آقای یکی یدونه- در راستای این‌که هنوز هم انسان‌های خوبی در جامعه ما وجود دارند و هنوز هم حرف افرادی که معتقدند: «واقعاً ما کجا داریم می ریم؟» را نباید جدی گرفت و همچنان باید بهشان خندید عرض می‌کنم که دریکی از محلات پایین‌شهر که در مثال‌ها معروف است، گوشی حقیر همراه سیم‌کارت و غیره روی زمین افتاده بود. دقیقاً جلوی در خونه! آقایی وزن‌دار و سن و سال دار آن را پیداکرده و پس از چند تماس با این و اون، بالأخره بنده را می‌یابد.

منزل‌های ما همگی برای گرفتن گوشی در آن ساعت شب یعنی 10 کلی نگران شده بودند که تنها نرو و این حرف‌ها... ولی گوشی را از آن آقای وزن‌دار و سن و سال دار گرفتم و حالا هم دارم مطلب می‌نویسم، صحیح و سالم!

البته جهت تنویر افکار عمومی بگویم که هیچ‌گونه عکس خصوصی و حتی غیرخصوصی مورددار در آن گوشی هیچ‌گاه نبوده و یافت می نشده است...