کبری جعفری
خبری از لبخند پرمهر مادر نبود و دست نوازشگر پدر را، بهشت گمشده نامیده بود که انتظار ملاقاتش را فقط در رؤیا داشت.
رؤیا‌ها فقط در کلبه چوبی رنگ می‌گرفتند، کلبه‌ای که تنها پناهگاهش برای به پرواز درآوردن آرزو‌هایش بود.
سال‌ها گذشت، حالا وقت آن رسیده بود که پروانه خوشبختی از پیله تن آزاد شود. دیگر کلبه برای او پناهگاه نبود، چشم‌هایش را بست و خود را در زندانی تاریک، در میان سایه‌ها محصور دید، سایه‌هایی از جنس ترس، رنج و حسرت.
کوله‌بارش را برداشت تا مسیر حرکت پروانه به سوی نور را دنبال کند. دیگر از نور نمی‌ترسید، وقتی چشم‌هایش را باز کرد، رؤیا‌ها رنگ حقیقت به خود گرفته بودند، شاید سایه‌ها، پلی بودند برای عبور او از دنیای خیال به سرزمین موفقیت.

نخستین محرومیت
به عقیده برخی روان‌شناسان، لحظه تولد و ورود به دنیای جدید، یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های زندگی است.
به عبارت دیگر خداحافظی با امنیت و آرامشی که فرزند در طول ۹ ماه از مادر تغذیه می‌کند، همراه با اضطراب، ترس و احساس ناخوشایندی است که تا پایان عمر در ناخودآگاه افراد باقی می‌ماند.
از آن پس، نوزاد طعم نخستین محرومیت‌های زندگی را خواهد چشید و برای پیدا کردن سکوی ارتقا به مراحل مختلف زندگی تلاش می‌کند.
تحقیقات نشان می‌دهد کودکانی که از چشیدن طعم محرومیت‌های طبیعی و مشکلاتی که آسیب‌زایی شخصیتی، جسمی به دنبال ندارد، محروم هستند، بیشتر از سایرین دچار مشکلات شخصیتی مانند خودباوری و اعتماد به نفس تصنعی یا خودشیفتگی در آینده شده و توانایی برقراری تعاملات اجتماعی آن‌ها با دیگران دچار نقصان می‌شود.

سختکوشی ارمغان موقعیت‌های دشوار
به عبارت دیگر همانطور که کودک در نخستین سالهای پس از تولد می‌آموزد که آغوش پرمهر مادر و لبخندهای شیرین پدر و حمایت و امنیت بی‌دریغی که از سوی والدین دریافت می‌کند، همیشگی نیست و با گذشت زمان باید مهارت‌هایی را برای رویارویی با آسیب‌های احتمالی کسب کند، مشکلات و کمبود امکانات نیز در خودساختگی و تلاش افراد خودآگاه برای عبور از موانع نقش مهمی ایفا می‌کند.
دکتر امان قرایی مقدم، جامعه‌شناس در خصوص نقش مشکلات در کسب موفقیت می‌گوید: مطابق با نظریه ابن خلدون، سختکوشی و پشتکار از صفات بارز مردم مناطق محروم است که این محرومیت‌ها، به شرایط اقلیمی، بافت جغرافیایی، عوامل اقتصادی – فرهنگی یا آسیب‌هایی که افراد جامعه از فاکتورهایی مانند زلزله، سیل یا جنگ تأثیر می‌پذیرند بستگی دارد.
این جامعه‌شناس اضافه می‌کند: به عبارت دیگر افرادی که در مناطق محروم زندگی می‌کنند، قدر نعمات الهی و امکانات موجود را دانسته و از حداقل امکانات، بهترین استفاده را می‌کنند، این درحالی است که بهره‌مندی از امکانات زیاد و زندگی فاقد مشکلات، انگیزه تلاش برای کسب موفقیت را در افراد کاهش می‌دهد و خلاقیت در درون آدمی کشته می‌شود.
تجربه نشان می‌دهد، احتمال افسردگی، سقوط شخصیت، پوچی و رخوت و تنبلی در افرادی که طعم محرومیت را نچشیده و تمام امکانات زندگی برای آن‌ها فراهم می‌شود بیشتر است.