به‌روز شده در: ۰۳ بهمن ۱۴۰۰ - ۱۶:۰۹
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۳۴۰۹۱
تاریخ انتشار: ۰۵ آبان ۱۴۰۰ - ۱۱:۴۹
نگاهی به اقدام عزیز کننده مسلمین؛
یکی ازپراهمیت ترین وقایع تاریخ اسلام را می‌توان صلح قهرمانانه امام حسن (ع) دانست. صلحی که مسیر حرکت نظام اسلامی را اصلاح کرد و از ایجاد انحرافی عمیق و غیر قابل جبران جلوگیری نمود. هرچند کوته نظرانی بودند که در آن زمان زبان به شماتت امام باز کردند اما کیست که نداند قیام حسین بن علی نتیجه و ثمره ای نداشت اگر صلح برادرش زمینه ساز نبود. بر هیچ تاریخ شناسی پنهان نیست که این صلح مدبرانه مقدمه تشکیل جلسات درس هزاران نفری امامان بعدی بود.
حجت الاسلام علی تبریزی- یکی ازپراهمیت ترین وقایع تاریخ اسلام را میتوان صلح قهرمانانه امام حسن (ع) دانست. صلحی که مسیر حرکت نظام اسلامی را اصلاح کرد و از ایجاد انحرافی عمیق و غیر قابل جبران جلوگیری نمود. هرچند کوته نظرانی بودند که در آن زمان زبان به شماتت امام باز کردند اما کیست که نداند قیام حسین بن علی نتیجه و ثمره ای نداشت اگر صلح برادرش زمینه ساز نبود. بر هیچ تاریخ شناسی پنهان نیست که این صلح مدبرانه مقدمه تشکیل جلسات درس هزاران نفری امامان بعدی بود. در باب صلح نکات فراوانی میتوان گفت که در این مجال اندک به اختصار به چند مورد اشاره می نماییم.

امیرالمومنین در چنین موضعی چه میکرد؟

کتابها نوشته شده و دلایل متقنی آورده شده که حتی خود مولای متقیان نیز اگر در شرایط امام حسن بود بهترین روش و تاکتیک مقابله با سیاست های مزورانه معاویه را در صلح میدید. اینگونه نیست که صلح، سلیقه امام بود و سلیقه امام دیگر مبارزه. هر امامی در زمان امام مجتبی میبود بهترین روش را در صلح مدبرانه میدانست. هیچ نقطه تاریک و سوال برانگیزی در روش و محتوای صلح تاکنون کسی نیافته و نخواهد یافت. سیاست مندانه و منطقی ترین کار را امام برگزید.

امام حسین (ع) صلح میکرد یا قیام؟

در نگاه ما امام حسین، امام مبارزه و جهاد و شهادت است. اما اگر آن حضرت بود چه روشی اتخاذ میکرد؟ قطعا بنابر آنچه در تاریخ مسلم است امام حسین (ع) بازو و دست راست برادر در این صلح و از حامیان آن بودند. این صلح را نباید صلح امام حسن به تنهایی نامید بلکه صلح حسنین(علیهما السلام) بود با این تفاوت که امام حسن(ع) جلو بود و امام حسین(ع) پشت سر او.

نقل شده که حتی وقتی در جلسه ای خصوصی یکی از یاران امام زبان به گلایه گشود امام حسین(ع) به تندی با او برخورد کرد و پاسخش را داد. پس اگر امام حسین هم به تنهایی در دوران امام مجتبی بود یقینا همین صلح صورت میگرفت.

صلح پیامبر و امیرالمومنین در وقت نیاز

نکته دیگر اینکه نه جهاد همیشه مقبول است و نه صلح همیشه مذموم. بسته به زمان و تکلیف ممکن است احتیاج به صلح باشد و اگر در آن زمان جهاد شود نتایج و تبعات منفی آن بیشتر است. اگر در جایی که نباید انسان جانش را بدهد و کشته شود چه بسا شهادت محسوب نشود؛ کشته شدن با شرایط و در زمان صحیح شهادت است. برای مثال پیامبر در جایی که لازم بود صلح حدیبیه را پذیرفتند و امیرالمومنین نیز بنابر مصالح جامعه 25 سال خانه نشینی و مدارا را بر مبارزه و قیام در آن سالها ترجیح دادند حال آنکه دوست و دشمن میدانند علی (ع) مرد ترس و عقبنشینی نبود اما تاثیر سکوت و صلح گاهی از فریاد و میارزه بیشتر و ماندگارتر است.

شیخ راضی یاسین در کتاب ارزشمند "صلح الحسن" (که مقام معظم رهبری آن را ترجمه نموده اند) به دقت ثابت میکند که اصلا در آن دوران جا برای شهادت نبود و اگر قیام میشد هدر دادن جان انسانها و به نوعی انتحار بدون نتیجه بود.

ماحصل صلح چه شد؟

خلاصه و ساده بگوییم امام با تنظیم مفاد دقیق و زیرکانه کاری کرد تا جریان اصیل اسلامی اگر هم به حکومت در معنای ظاهری نرسید به شکل نهضت عظیم فکری جریان داشته باشد. امام، اسلام نابی را که مقابله با ظلم سرلوحه آن است، اسلامی که مدافع مظلومان است دوباره احیا نمود. صد البته که ادامه این نهضت حتی از دوران رسول اکرم نیز سختتر بود زیرا آن روز پیامبر با کفر و شرک آشکار مبارزه میکرد اما این نهضتی که امام مجتبی (ع) آن را آغاز نمود باید با کسانی مبارزه میکرد که خود به ظاهر داعیه دار اسلام بودند و اوج سختی کار این نهضت در کربلا و روز عاشورا مشخص گردید که پیروان خلیفه به ظاهر مسلمین با نوه پیامبر و سید جوانان اهل بهشت چه کردند.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: