logo
تازه های سایت
کد خبر: ۳۲۸۹۶
تاریخ انتشار: ۲۸ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۱:۴۷
مهم این است انسان مواظب قلبش باشد که زنده با ذکر خدا و با حضور در مقابل او به مراسم بندگی که موجب رضایت اوست مشغول باشد. زیرا مقصود از زنده داشتن شب‌ها زنده نمودن قلب در آن است و زنده بودن قلب نیز فقط با ذکر و فکر است و قلب غافل مانند مرده است و کسی که مشغول به مکروهاتی که مورد رضایت خدا نیست، باشد، پایین‌تر از مرده است. و کسی که مشغول به محرمات الهی در این شب‌ها باشد، بدتر از کسی است که در غیر این شب‌ها مرتکب حرام می‌شود. و شاید همین کار باعث شود که انسان عاقبت به خیر نشود.
محمود قزوینیان- رجب، هفتمین ماه قمری و از چهار ماه حرام است که مطابق روایات لقب «الأصب» یعنی ماه ریزش رحمت خداوند متعال بر بندگان نامیده شده است. روایات فراوانی در خصوص عظمت این ماه و اعمال و اوراد و نمازهای آن وارد شده که در کتاب مفاتیح الجنان به تفصیل بیان گردیده است. اعیاد فراوان این ماه خود تاکیدی بر جلالت آن دارند. لکن در این مجال به مسأله ای حائز اهمیت که کمتر مورد توجه قرار میگیرد اشاره خواهیم کرد. غالباً وقتی از اهمیت معنوی زمان یا مکانی سخن به میان میآید همه به یاد نمازها و ادعیه می افتند اما میرزا جوادآقا ملکی تبریزی صاحب کتاب ارزشمند المراقبات به نکته تأمل برانگیز دیگری اشاره میکند.

ایشان بعد از ذکر مناسبت ها و اعمال این ماه میگوید: «مهم این است انسان مواظب قلبش باشد که زنده با ذکر خدا و با حضور در مقابل او به مراسم بندگی که موجب رضایت اوست مشغول باشد. زیرا مقصود از زنده داشتن شبها زنده نمودن قلب در آن است و زنده بودن قلب نیز فقط با ذکر و فکر است و قلب غافل مانند مرده است و کسی که مشغول به مکروهاتی که مورد رضایت خدا نیست، باشد، پایینتر از مرده است. و کسی که مشغول به محرمات الهی در این شبها باشد، بدتر از کسی است که در غیر این شبها مرتکب حرام میشود. و شاید همین کار باعث شود که انسان عاقبت به خیر نشود.

انسان باید تلاش کند که در حالی که خیال میکند شب زندهداری کرده و رستگار شده از دسته سومی که گفتیم نباشد. زیرا در این صورت از کسانی خواهد بود که خداوند متعال درباره آنها فرموده: «از لحاظ عمل زیانکارترین (بدکارترین) افراد هستند ولی خیال میکنند کارهایشان خوب است... خلاصه اینکه انسان باید قبل از فرا رسیدن این شبها و اوقات شریف مواظب خود بوده و بیش از سایر وقتها حال خود را بررسی کند و بکوشد که گناهی در او نباشد تا در تجارت با پروردگار ضرر و زیانی ندیده، نور عبادت کنندگان را از دست نداده و مانند بندهای نباشد که سلطان او را به مجلسش برای هدیه دادن و بزرگداشت او، بلکه برای مأنوس نمودن و مناجات و حالهای عالی به همراه اولیای بزرگوار خداوند، دعوت نموده و او در این مجلس حاضر شده و در حضور سلطان به مخالفت او بپردازد و در خانه رحمان و آشکارا به عبادت شیطان بپردازد و با این اعمال سزاوار خواری بزرگی شده و به جای به دست آوردن بزرگداشت خدا، ذلت و خواری به دست آورد.»

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: