logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۹۱۶۷
تاریخ انتشار: ۱۶ دی ۱۳۹۷ - ۱۵:۲۵
علی عباس‌پور طهرانی‌فرد :
دانشگاه‌های ما از نظر علمی پیشرفته‌اند و در سطح بهترین دانشگاه‌های دنیا قرار دارند، اما صنعت و دانشگاه‌هایمان نتوانستند به پیوستگی مطلوبی برسند. علت اصلی این عدم پیوستگی اقتصاد دولتی ماست.
بارها مقام معظم رهبری به این مضمون تأکید کردهاند که راهحل درون خود ماست. تاکنون نگاه به بیرون باعث مغفول و مسکوت ماندن ظرفیتها و پتانسیلهای بکر و درخشانی در محیطهای علمی دانشگاهی و شرکتهای دانشبنیان شده است. فرصتهایی که چنانچه به کار گرفته شوند نه فقط تأثیر تحریمها را کاهش میدهند، بلکه اقتصادی شکوفا و موفق را برای کشور به ارمغان خواهند آورد. هفتهنامه «شما» بر آن شد تا با علی عباسپور طهرانیفرد مشاور شورای مرکزی حزب موتلفه اسلامی پیرامون ظرفیتها و فرصتهای دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان در کاهش تأثیر تحریمها به گفتگو بنشیند که متن زیر حاصل این گفتگوست.

دانشگاهها میتوانند چه اقداماتی را برای کاهش تأثیر تحریمها انجام دهند؟

اصل تحریمها به این علت به ما اعمال میشود که ما کشوری خامفروش هستیم و مواد اولیهای مثل نفت و حتی مواد معدنیمان را به بازارهای جهانی عرضه میکنیم و در بسیاری از موارد قدرت تبدیل این مواد اولیه را به فرآوردههای صنعتی نداریم، در حالی که خودمان و دنیا احتیاج به فرآوردههای صنعتی و ابزارهای پیشرفته داریم. این فرآوردهها حاصل نمیشوند مگر با کسب دانش و تکنولوژی. مرحله اول کار به دوش دانشگاههاست. اگر دانشگاهها در پیشبرد علم و دستیابی به فناوریهای پیشرفته گام بردارند ضمن اینکه ما مواد اولیه را داریم و مثل بسیاری از کشورهای دنیا که حتی مواد اولیه ندارند، اما الان اقتصاد شکوفایی به خاطر پیشرفتهای علمیشان دارند، میتوانیم بسیار پیشرفتهتر شویم و نهایتاً کسی قادر به تحریم کردن ما نیست. بنابراین دانشگاهها در پیشرفت فناوری، تبدیل مواد اولیه به مواد برتر و بهرهبرداری از نعمتهای خدادادی و آنچه که کشور به آن نیاز دارد، نقش مهمی دارند.

با این اوصاف باید بین صنعت و دانشگاه هماهنگی وجود داشته باشد که وجود ندارد. علت را در چه میدانید؟

بله، دانشگاههای ما از نظر علمی پیشرفتهاند و در سطح بهترین دانشگاههای دنیا قرار دارند، اما صنعت و دانشگاههایمان نتوانستند به پیوستگی مطلوبی برسند. علت اصلی این عدم پیوستگی اقتصاد دولتی ماست. صنعت دولتی و اقتصاد دولتی ما نیازی نمیبیند به سوددهی و بالا بردن بهرهبرداری فکر و برای آن برنامهریزی کند. برای همین سطح بهرهبرداری در کشور ما بسیار پایین است. وقتی اقتصاد، خصوصی میشود و صنعت به بخش خصوصی واگذار میشود، بخش خصوصی به هیچوجه زیر بار زیاندهی نمیرود و سعی میکند فناوریاش را بهروز کند تا بتواند محصولاتش را نه فقط داخل کشور بلکه در سطح بینالمللی عرضه کند، در حالی که در اقتصاد دولتی مسئولین چنین نیازی را در خودشان نمیبینند. مثال آن صنعت خودروی کشور است که صنعتی عقبافتاده است، در صورتی که دانشگاههای ما از نظر علم خودرو و فناوری خودروسازی پیشرفتهاند. شرکتهای خودروسازی عموماً شبه دولتی هستند و مردم ناچارند محصولات آنها را بخرند. مسئولین احساس نیاز نمیکنند که به سمت بالا بردن بهرهبرداری بروند. بالا بردن بهرهبرداری نیازمند علم است و علم هم در دانشگاههاست. پیوند صنعت و دانشگاه راهگشاست که در حال حاضر وجود ندارد.

نقش شرکتهای دانشبنیان و ظرفیتهای آنها را در کاهش تأثیر تحریمها بفرمایید.

پایه شرکتهای دانشبنیان در سال 1389 در مجلس گذاشته شد و قانون بسیار خوبی بود و باعث شد به نوآوران، مخترعین و فارغالتحصیلان از دانشگاههای خوب کشور فرصت و امکان خوبی بدهد تا آنها با توجه به قانون شرکتهای دانشبنیان و صندوق فناوری و شکوفایی بتوانند با حداقل امکانات و کمک دولت ایدههایشان را به مواد صنعتی و فناوریهای پیشرفته تبدیل و به اقتصاد کشور کمک کنند. دقیقاً ما به چنین کارکردی در کاهش تحریمها نیاز داریم. این قانون تا حدود مطلوبی اجرا شده، اما هنوز ظرفیتهای قانونی به کار گرفته نشده است. الان روند رو به رشد شرکتهای دانشبنیان را شاهدیم که در بعضی زمینهها مثل نانوتکنولوژی و نرمافزارها پیشرفتهای خوبی کردهایم. قطعاً توجه به شرکتهای دانشبنیان و امکانات و بسترهایی که قانون مربوطه فراهم میکند موجب میشود جوانها بیایند و هم امید به آینده داشته باشند و هم نبوغشان را در خدمت دولت و اقتصادشان مثل جاهای دیگر دنیا به کار بگیرند که این به نفع جامعه و خود این جوانان است.

به نظر شما هم علمش را داریم و هم قانونش را، اما در اجرا موانعی وجود دارد.

البته در مورد شرکتهای دانشبنیان همت نسبتاً خوبی برای اجرای قانون در دولت صورت گرفته است، اما معتقدم ظرفیتهای زیادی برای اجرای این قانون وجود دارد. این قانون ظرفیتهای بسیاری را از نظر معافیتهای مالیاتی، تأمین منابع صندوق شکوفایی و نوآوری دارد که اگر توجه بیشتری شود، امکان بیشتری را فراهم میکند که جوانان تحصیلکرده و فارغالتحصیلان دانشگاهها بتوانند ایدههایشان را به عمل تبدیل کنند و در خدمت جامعه قرار دهند.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: