به‌روز شده در: ۲۵ آذر ۱۳۹۷ - ۱۵:۵۴
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۸۹۱۹
تاریخ انتشار: ۲۸ آبان ۱۳۹۷ - ۰۹:۵۹
ابتدا بعد از شنیدن مطالبات اصلی زنان و همچنین رفع آن، رسیدگی به حضور زنان در ورزشگاه نیز خالی از لطف نیست البته مشروط بر آنکه زیرساخت های عمرانی، فرهنگی و اجتماعی حضور زنان در ورزشگاه ها محقق شود. چیزی که البته کمتر توجهی به آن شده و در پشت هیاهوهای رسانه ای نادیده گرفته می شود.
رضوانه باهری- چند صباحی است که نشستن بر سکوی تماشاچیان بازی های فوتبال برای زنان تبدیل به یک دغدغه شده است؛ دغدغه ای که البته سربزنگاه مورد استفاده و بهره برداری دولتی ها و طیفی از افراد خاص می شود، این درحالی است که بسیاری از مسئولین ورزش کشور از جمله مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال کشور بارها در مورد عدم وجود زیرساخت های مطلوب برای پذیرش حضور زنان در ورزشگاه سخن به میان آورده است اما در بازی اخیر تیم پرسپولیس تهران با کاشیمای ژاپن در رقابت فینال قهرمانی آسیا تعدادی از زنان به صورت گزینش شده وارد آزادی شدند، همین مقوله باعث شد تا فردای مسابقه تیتر روزنامه ها و رسانه های اصلاح طلب، اعتدال گرا و کارگزارانی ذوق زده از ماجرای حضور زنان در ورزشگاه تیتر یک خود را به این مهم اختصاص دهند، این ترجیح رسانه ای درحالی در رسانه های مکتوب جناح چپ توسط مدیران سیاست گذارشان در صدر اخبار قرار گرفت که موضوعاتی مانند فشارهای اقتصادی، تحریم، cft و اموری از این دست از درجه اولویت برای آنها ساقط شدند تا یکبار دیگر بازی سیاسی تازه ای با محور قراردادن زنان و ورزشگاه برای گریز از مطالبات مردمی که رئیس دولت وعده های آن را داده بود کلید بخورد، بازی سیاسی که البته تازه نیست و بارها در طی سال های تکیه اعتدالیون بر جایگاه های اجرایی و حتی قانونگذاری خود را به گونه های مختلف به نمایش گذاشته است. در سوی دیگر ماجرا رسانه های خارجی قرار دارند، درست در هفته های قبل تر از این بازی با سرکردگی بی بی سی فارسی و با به نمایش گذاشتن تصاویری از حضور زنان افغان در ورزشگاهی در کابل برای تماشای مسابقه لیگ داخلی این کشور، قیاسی مع الفارق و چانه زنی جدیدی پدید آمد، در این قیاس جامعه افغان و زنان آن را با ایران مقایسه کرده و در نهایت مخاطبان را به این مهم می رسانید که جامعه خشک و مذهب زده افغان بالاخره با پافشاری نهادهای بین المللی و دخالت آنها توانستند حضور زنان در ورزشگاه را هزم کرده و آن را بپذیرند، بعد از این مقایسه ناعادلانه درست در ادامه مسیر شانتاژ خبری، رسانه روباه پیر از زنانی که در ورزشگاه آزادی حضور پیدا می کردند خواست تا تصاویر خود را برای این رسانه ارسال نمایند تا طرح رسانه ای خود را تکمیل کند. اما در ورای گریز از این پاسخگویی، می توان مسائل دیگری را نیز مورد ملاحظه قرار داد، اینکه اصلا چرا تنها فوتبال در مرکز توجه قرار گرفته است و سایر ورزش ها بدون هیچ هیاهویی در لاک خود فرو رفته و به فعالیتشان ادامه می دهند؟ سؤال دیگر اینکه چرا باوجود موفقیت های گوناگونی که بانوان ایرانی در عرصه ورزش به دست آورده اند این موفقیت ها به منزله آزادی زنان در نظام جمهوری اسلامی ایران به حساب نمی آید و تصاویر و شرح این قهرمانی ها که عمدتا مبتنی بر نیروی ایمان و خودباوری است در رسانه ها انعکاس پیدا نمی کند؟ البته در یک سوی ماجرا می توان بدون گرایش سیاسی خاص و بدون جانبداری نسبت به حضور زنان در ورزشگاه اینگونه عنوان داشت که ابتدا بعد از شنیدن مطالبات اصلی زنان و همچنین رفع آن، رسیدگی به این امر نیز خالی از لطف نیست البته مشروط بر آنکه زیرساخت های عمرانی، فرهنگی و اجتماعی حضور زنان در ورزشگاه ها محقق شود. چیزی که البته کمتر توجهی به آن شده و در پشت هیاهوهای رسانه ای نادیده گرفته می شود. اما واکنش مراجع عظام تقلید با اشراف بر عدم وجود زیرساخت های مناسب نسبت به مسئله حضور زنان در ورزشگاه قابل تأمل است حضرت آیت الله مکارم شیرازی در این زمینه با اشاره به حضور زنان در ورزشگاه آزادی گفت: یکی از روزنامهها نوشته بود که "حاضر هستیم انگ تحجر را به ما بزنند ولی زنان با این وضعیت به ورزشگاه نروند"، صحنهها و فیلمهای حضور در ورزشگاهها رسوایی بهدنبال داشت و شما نمیتوانید حضور زنان در ورزشگاه را کنترل کنید، باید از فضاهای ورزشی فیلمها و هرفرصتی برای تبلیغ دین استفاده کنیم. استفاده از ظرفیت های گوناگون برای ترویج اسلام و گفتمان زن انقلابی موضوع مهمی است که متأسفانه در طی سال های اخیر مکتوم مانده است.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: