به‌روز شده در: ۲۱ آذر ۱۳۹۷ - ۱۴:۱۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۸۱۳۸
تاریخ انتشار: ۰۸ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۵۱
قصد نداریم بذر ناامیدی بپاشیم ولی برای موفقیت تیم امید به یک برنامه ریزی دقیق، قابل اجرا و امکانات و حمایت لازم فدراسیون و باشگاهها نیاز است که حداقل در فوتبال کشورمان چنین چیزی دیده نمی شود.
سعید سعید زاده- 44سالی می شود فوتبال ایران در حسرت حضور در المپیک به سر می برد و حالا با آمدن حمید استیلی و زلاتکو کرانچار خیلی ها توقع دارند این انتظار طولانی نشود. به راستی چرا؟

آیا شایسته است که ما به جای ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و حتی قطر و امارات المپیکی شویم؟

هر ۴ سال یک بار تیمی شامل بازیکنان مستعد فوتبال ایران تحت عنوان امید تشکیل می شود و هر ۴ سال یک بار هم حذف پی شویم و دوباره روز از نو و روزی از نو!

هر ۴ سال یک بار کمی غصه می خوریم، زانوی غم بغل می گیریم، کمیته ریشه یابی علل شکست و ناکامی تشکیل می دهیم و ...

تاریخ به ما نشان داده که خیلی نمی توان به این تیم هم دل بست. هر چند حمید استیلی تمام تلاش خود را می کند. زلاتکو کرانچار سرمربی کارنامه داری است و جوانان مستعدی همچون مهدی قائدی، امید نورافکن، رضا شکاری، نیما میرزازاد و ... در تیم امید فعلی عضویت دارند اما باور بفرمایید این خانه از پای بست ویران است!

در فوتبالی که برای رده های پایه ای آن هیچ ارزشی قائل نبوده و به مدیران آکادمی پرطرفدارترین تیم هایش می گویند خودتان درآمدزایی کنید نمی توان توقع معجزه داشت.

چگونه می شود که سرپرست فلان تیم پایه ای تیم پرطرفدار پایتخت فرد پولداری است و آشنایی خاصی هم با فوتبال ندارد و از قضا فرزند بی استعدادش هم عضو همان تیم است.

فوتبالی که انتخاب بازیکنان پایه ای اش بر اساس پدر پولدار و پارتی سرشناس است چرا باید به المپیک برود؟

هر روز اخبار تلخ و ناگواری در مورد فساد در فوتبال پایه ای از گرفتن پول از خانواده ها تا متاسفانه تجاوز به بچه ها به گوش می رسد و کسی هم به فکر نیست.

خروجی چنین فوتبالی چه می تواند باشد؟ صعود به المپیک؟ هیهات!

بگذارید تعارف را کنار بگذاریم. امیدی که با خداداد عزیزی، رضا شاهرودی، افشین پیروانی، مهدی پاشازاده، کریم باقری، مهدی مهدوی کیا، ادموند بزیک، رسول خطیبی، حامد کاویانپور... حسین کعبی، روزبه چشمی و همین علیرضا بیرانوند المپیکی نشد با مهدی قائدی و امید نورافکن هم المپیکی نخواهد شد.

قصد نداریم بذر ناامیدی بپاشیم ولی برای موفقیت تیم امید به یک برنامه ریزی دقیق، قابل اجرا و امکانات و حمایت لازم فدراسیون و باشگاهها نیاز است که حداقل در فوتبال کشورمان چنین چیزی دیده نمی شود.

صعود به المپیک حسرتی ۴۴ ساله است که می تواند یا پتانسیل آن را دارد که ۴۸ ساله شود!

راهکار چیست؟

به اعتقاد ما خرد جمعی و استفاده از نقطه نظرات تمامی بزرگان و استخوان خردکرده های فوتبال است.

اینکه به جای درگیری، اختلاف، تهدید و مصاحبه علیه یکدیگر فدراسیون مسئولان تیم امید را به باشگاه ها نزدیک تر کرده و تعامل لازم را به وجود بیاورد.

وحدتی که شاید (تاکید می کنیم شاید!) به این افسوس و حسرت ۴۴ ساله پایان بدهد.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: