به‌روز شده در: ۲۱ آذر ۱۳۹۷ - ۱۴:۱۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۸۰۱۰
تاریخ انتشار: ۲۵ تير ۱۳۹۷ - ۱۰:۳۵
به مناسبت هفته بزرگداشت امامزادگان
خلاصه کلام اینکه زائر، هر که باشد و زیارت، هرگاه که انجام شود و مزار در هر سرزمینی که باشد، کانونی برای رشد معنویات و زمینه‌ای برای تقویت ارزش‌های الهی در انسان هاست. اینها همه، دل و جان را روشن ساخته و امید می‌بخشد.
سیدمحمود مرتضوی هشترودی- مطابق نظر علوم جدید و قدیم، ارتباط و اتصال با افراد بزرگ تاثیر فراوانی بر انسان خواهد گذاشت. حتی عکس این مسئله نیز صادق است بدین معنا که ارتباط و دوستی و قرابت با افراد بد طینت و ناپاک موجب کدورت و سیاهی دل خواهد شد.

این تأثیرپذیری، در پرتو الگوبرداری از رفتار، منش، خُلق و خوی و تمایلات انسانهای بزرگ است. از سوی دیگر، تأثیر معنوی و اِشراف ارواح بزرگ بر دیگران نیز قابل انکار نیست.انبیا و اولیای الهی، بهترین الگوهایی هستند که انسانها میتوانند از ارتباط با آنان، در مسیر رشد و تکامل خود، بهره برند. از طرفی ما معتقدیم برخی از افراد همچون شهدا زنده اند و اثرگذاری شان بر افراد بیشتر از سایر انسان هاست. لذا اگر ائمه و اولیاء الهی در ظاهر امر حیات مادی نداشته باشند اما ارتباط با آنان همچون دوران حیاتشان پابرجاست. این ارتباط، در قالب «زیارت» مطرح شده است. زیارت قبور اولیای الهی میتواند از طریق اشراق معنوی، بر روح و جان آدمی تأثیرگذار باشد.

استقبال انسانها از اماکن زیارتی در تمامی ادیان آسمانی و بشری و نیز اشتیاق مسلمانان به زیارت اماکن و مزارات مقدّس، بر کسی پوشیده نیست. مکان های زیارتی مهمترین پایگاه ترسیم و تنظیم حرکت تاریخ در آینده بشریت است و به عنوان مرکز ثقل و کانون اصلی تحولات جهانی و مهندسی فرهنگی بشریت، ظرفیت ها و قابلیت های خود را آشکار خواهد ساخت.

اهمیت زیارت

روح زیارت ارتباط و اتصال زائر با مَزور است و این ارتباط زنده، مؤثر و حیات بخش است. زیارت به عنوان شاخصی روشن برای کسب فیض و دور نیفتادن از وادی رحمت ضروری است. انسان همواره باید آرزوی زیارت اولیای الهی و امید وصال و دوستی مشاهد آنان را در دل زنده دارد و از خداوند به طور جدی طلب کند: «اللهم... و حبّب إلیّ مشاهدهم و ألحقنی بهم و اجعلنی معهم فی الدنیا و الآخرة یا أرحم الراحمین»

یکی از آموزههای جدی فرهنگ زیارت همین نکته است که وقتی انسان موفق شد در میدان معرفتها، پرده ها را کنار زده، خود را به حوزه معرفتی امام نزدیک کند و در سایه این معرفت کرامت بیابد و از نظر ارادت نیز توانسته سختیها و مشکلات سفر را تحمل کرده، فاصلهها را پشت سر بگذارد و خود را به آنها نزدیک کرده و در پرتو این قرابت ولایت و مودت تحصیل کند، قطعاً به یکی از بهترین توفیقات و بزرگ ترین نعمتهای الهی دست یافته است.

اهمیت و ضرورت زیارت از منظر اسلام به حدی فراوان است که خداوند عالم تعبیرهای گونه گون و مؤکدی به کار گرفته است؛ به این بیان که بعد از امر به اصل اتصال: «مَآ أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن یُوصَلَ»،( رعد: 21) با تعبیر تمسک که «أخذ با قدرت» است از آن یاد میکند: «فَاسْتَمْسِکْ بِالَّذِی أُوحِیَ إِلَیْکَ»؛( زخرف: 43) پس به آنچه به سوی تو وحی شده است، محکم چنگ بزن. از این حد هم فراتر رفته، واژه اعتصام را که «چنگ زدن و رها نکردن» است به کار برده است: «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا».( آل عمران: 103) از این گونه تعابیر و اصرار قرآن بر ارتباط و اتصال این که همگی با هم به ریسمان خدا چنگ بزنید، روشن میشود که این تنها طریق ارتباط با حقایق علوی و تسخیر جلوههای روحانی و معنوی است و غیر از آن راهی نیست؛ چنان که تلاش دشمنان انسانی خواه درونی همانند نفس و خواه بیرونی، یعنی شیاطین انس و جن در گسستن همین ارتباط است.

شاید سِرّ برخی از آداب زیارت، مانند نزدیک شدن به قبر، گذاردن دست یا صورت بر روی قبر، بوسیدن قبر و نزدیک ساختن بدن به قبر، همه و همه نمادهای آن ارتباط وثیق قلبی و روحی و فکری باشد که به صورت این اعمال استحبابی ظاهر شده است.

فرزندانمان را در بهترین کلاس تربیتی آموزش دهیم

زیارت، کلاس تربیت است. کجا بهتر از مجاورت با دوستان خدا و متقین می توان فرزندان را آموزش داد و تربیت نمود؟ هدف زیارت تربیت است، تمام برنامهها و تعالیم دینی، آمدن یکصد و بیست و چهار هزار پیامبر، آموزه های قرآن و نهج البلاغه و صحیفه سجادیه و از آن جمله زیارت برای تربیت آنان است.

اسلام چهار منبع برای برنامه تربیتی و دستورالعمل زندگی دینی دارد که تمام آنها یک هدف را دنبال میکنند:قرآن، نهج البلاغه و روایات معصومین علیهم السلام، ادعیه و مجموعه زیارات. این چهار برنامه به سوی یک هدف حرکت میکنند، اما از چهار بُعد.

قرآن از سوی خداوند نازل شده است، دعا، قرآن صاعد است و به سوی خدا میرود، نهج البلاغه همان محتوای قرآن در لباس خطبه ها، نامهها و کلمات قصار است. زیارتنامهها هم همان محتوای قرآن و نهج البلاغه و صحیفه سجادیه اند، اما در غالب زیارت. هر چهار راه، به سوی یک هدف یعنی تربیت انسان و تهذیب نفوس و تقرّب الی الله حرکت میکنند.

آثار تربیتی زیارت

اساس تربیت روحی مسلمان، ذکر خداست. زائری که در مرقد پاکشان، آستانه ادب میبوسد و به تکریم و احترام میپردازد، باید به یاد خدا افتد. چرا که ائمه علیهم السلام، واسطه خالق و خلقاند؛ راه منتهی به خدایند؛ آینه حق نمایند؛ زیارتشان، یادآور خداوند است. توجه به خدا، نقش تربیتی و سازنده و بازدارنده از گناه دارد و قطعاً این توجه، در کنار مزار اولیای خدا بیشتر و شدیدتر است. زیارت معصومین و مزار ائمه و قبور اولیای خدا و امامزادگان، چیزی غیر از یاد خدا نیستند.

زیارت، چون پیوند و تجدید عهد با بندگان خالص خداوند است، زمینه کسب صفات شایسته و عامل رشد معنوی و در نتیجه تقرب به خدا میگردد. وقتی در زیارت، انسان ناقص، در برابر انسان کامل قرار میگیرد و به آن مدل و الگو توجه میکند، انگیزه کمال یابی، او را به قرب معنوی به خدا میکشد و همان مایه تقرب میگردد. بار معنوی زیارت تا حدی است که گاهی یک انقلاب روحی، یک تحول حال، یک توجه در مزار معصوم، منشأ اثر در یک عمر است. چه توبههای عظیم، چه تطهیر قلبهای جدی، چه تصمیمهای بزرگ، چه اصلاح درونهای سرنوشت ساز، که از آثار زیارت است. حضور در مزار امامان پاک، ما را آگاه میکند که: اگر آنان در قلهاند، ما هنوز به دامنه هم نرسیده ایم؛ اگر آنان مطهراند، ما هنوز در فکر طهارت هم نیستیم؛ اگر آنان معصوماند، ما گرفتار معصیتم؛ اگر آنان برگزیده خدا هستند، ما هنوز در دام ابلیس و هوای نفس اسیریم؛ اگر آنان در اوج معراج معنویاند، ما در هبوط مادی مانده ایم؛ اگر آنان بنده خدا هستند، ما در بند خودیم. زیارت، زمینه ساز این تقابل و تقارن و مقایسه و محاسبه است و تا این سنجش انجام نگیرد، به کاستیهای اخلاقی و ضعفهای معنوی خود واقف نخواهیم شد. این است که زیارت را قرار گرفتن در برابر آیینه میدانیم.

فواید فراوان زیارت

فواید و آثار زیارت به حدی است که قابل شماره نیستند اما به اختصار می توان به برخی از آنها اشاره ای گذرا داشت:

استجابت دعا در محل تردد فرشتگان و ارواح انبیاء و اولیاء؛ گسترش فرهنگ توحیدی و ولایت اهل بیت عصمت و طهارت و نجات و فریاد رسی در کنار مزار الیاء ا...؛نشانه صداقت زائر در دوستی و علاقه به مزور؛ موجبارتباط ملتها و ملیتهای مختلف و آگاهی از مشکلات، مشقّات و امکانات یکدیگر؛ عمل به توصیه کلی قرآن بر سیر در اقطار زمین؛ وفاداری به مقتدا و تعهد به پیمانی که با او بسته ایم؛ طلب شفاعت از آبروداران نزد خدا؛ آشنایی با سنت و سیرت امام و دوستان و فرزندان امام؛ طهارت حقیقت انسانی در پرتو زیارت؛ زیارت بهترین مصداق تولّی و تبرّی؛تأثیر زیارت در زندگی و رفع نیازها؛ آمرزش گناهان؛ نشاط و شادابی و کسب آرامش روحی و فراموشی مشکلات دنیوی در کنار مزار ائمه و اولیاء ا....

خلاصه کلام اینکه زائر، هر که باشد و زیارت، هرگاه که انجام شود و مزار در هر سرزمینی که باشد، کانونی برای رشد معنویات و زمینهای برای تقویت ارزشهای الهی در انسان هاست. اینها همه، دل و جان را روشن ساخته و امید میبخشد.
 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: