به‌روز شده در: ۲۸ تير ۱۳۹۷ - ۱۱:۰۲
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۷۸۵۷
تاریخ انتشار: ۰۴ تير ۱۳۹۷ - ۱۰:۵۸
در قبال مسئله ورود زنان به ورزشگاه شاید بتوان با پرهیز از نگاه سیاسی و سیاست­زدگی بر اساس مسائل و موضوعات بر حسب توافقات و اندیشه­ های بین­ المللی موضوعی را مطرح کرد، بارها و بارها از سوی افراد متخصصی که در زمینه ورزش­هایی مثل فوتبال مسئولیت و مدیریتی دارند شنیده­ایم که زیرساخت­های ورزشگاه­های ایران آمادگی پذیرش زنان را در خود ندارند
رضوانه باهری- همین چند وقت پیش بود که به اقتضای فعالیت رسانه­ای با یکی از قهرمانان ورزشی در رشته تخصصی تنیس روی میز که البته صاحب عنوان هم بود گفتگویی داشتم و او از عدم التفات وزارت ورزش و جوانان و نهادهای زنانه ­ای که دادوبیدادشان برای موضوع حضور زنان در ورزشگاه ­ها بلند است گلایه داشت، حرف­ های آن روز این قهرمان که حالا به دلایلی از جمله همین عدم التفات­ها خانه ­نشین شده بود به این فکر مرا واداشت که اکنون مدت مدیدی است که فریادهای طیفی از نمایندگان خانه ملت و همچنین دولتی­ ها نسبت به حضور زنان در ورزشگاه بلند است و حتی فردی مثل پروانه سلحشوری و طیبه سیاوشی و مانند آن یکپارچه درصدد حل موضوعی هستند که به زعم خودشان مطالبه مردمی زنانه است این درحالی است که آنها در قبال دختران قهرمان بی­تفاوت­ترین رفتارها را دارند، کافی است سری به ورزشکاران بانویی بزنیم که اکنون به واسطه ­های مختلف مجبور به ترک میدان­های حرفه­ای شده­اند اما این روزها به واسطه بازی­های جام جهانی این مسئله بیش از بیش مطرح است، شاید اینقدر که برای شبکه ­های فارسی زبان معاند نظیر من و تو، بی­بی­سی، یورونیوز، رادیو فردا و مانند آن موضوع حضور زنان در ورزشگاه مهم است مسئله برد یا باخت ایران در جام جهانی مسئله نیست، این امر در برخی از رسانه­ های وابسته به طیف دولت و همچنین دگراندیشان اصلاح ­طلب نیز با همین شدت و شیب مطرح

می ­­شود و البته رسانه ­های اصول­گرا نیز موضع مشخصی در این زمینه ارائه نمی­دهند گویا پرداختن به مسایل دیگر در اولویت­ بندی رسانه­ای قرار دارد و مسئله زنان به عنوان یک مقوله لاینحل حتی نیازی به نگاه سطحی نیز ندارد.

در این میان این موضوع در میان عده­ای مطرح است که اصولا آیا باید با پدیده حضور زنان در ورزشگاه به صورت مطلق به مخالفت برخواست و یا اینکه با تجویز مسکن زودگذری مثل تماشای فوتبال در استادیوم آزادی یک آزادی ابتدایی در این زمینه ایجاد شود تا عده­­ای از مخالفین شاهد این باشند که می­شود زنان هم در ورزشگاه حضور پیدا کنند، البته استدلال این طیف گاهی رنگ قیاس­ های مع ­الفارغ منطقی را می­ گیرد که سفسطه­انگیز است؛ زیرا اصولا تماشای یک بازی از اسکوربورد ورزشگاه و آن هم با مختصات معین در فضای خانوادگی با بازی­های داخلی و حتی ملی زنده متفاوت است اما در قبال مسئله ورود زنان به ورزشگاه شاید بتوان با پرهیز از نگاه سیاسی و سیاست­زدگی بر اساس مسائل و موضوعات بر حسب توافقات و اندیشه­ های بین­ المللی موضوعی را مطرح کرد، بارها و بارها از سوی افراد متخصصی که در زمینه ورزش­هایی مثل فوتبال مسئولیت و مدیریتی دارند شنیده­ایم که زیرساخت­های ورزشگاه­های ایران آمادگی پذیرش زنان را در خود ندارند، این زیرساخت­ها از جایگاه تماشاچی­­ها، سرویس ­های بهداشتی، مبادی ورودی و خروجی و بسیاری از امور دیگر را شامل می­شود، اموری که هرگز مورد نظر کسانی که فریاد حضور زنان در ورزشگاه را می ­زنند مطرح نشده است، طبیعتا اگر زیرساخت­ ها و در کنار آن روبناها درست و اصلاح شود بعضا حضور زنان در ورزشگاه قابل تحقق است و از این رو حتی ممکن است با حضور خانواده ­ها در ورزشگاه­ ها جو نادرستی که به جهت فرهنگی بر آنها حاکم است شکسته و اصلاح شود و آن وقت خود زنان بدون هیچ گونه شانتاژ خبری بین حضور و عدم حضور در ورزشگاه­ها یکی را انتخاب کنند اما نکته­ای که در این میان حائز اهمیت است عدم توجه مسئولین به این قضایا است و با به چالش کشیدن حضور زنان و جبهه­ گیری مقابل مخالفت­ها و البته بی ­پاسخ گذاشتن آنها می­ کوشند تا قضایا را به گونه­ ای وارونه جلوه دهند و البته کاملا مشخص است که بخشی از این فرایند برای فرار از پاسخگویی در قبال مسائل اصلی مرتبط با حوزه زنان مطرح می ­شود و بهترین روزها برای این فرار روزهای جام جهانی است که دنیا محو تماشای یک پدیده ورزشی و تغافل از سایر امور است.

برچسب ها: رضوانه باهری
 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: