به‌روز شده در: ۳۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۰۴
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۷۰۹۵
تاریخ انتشار: ۱۳ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۵:۲۶
دکتر عباسعلی گائینی در جمع کارگروه ورزش حزب موتلفه اسلامی:
همه نگاه‌ها به وزارت ورزش است حتی صدا و سیما هم در مواقع لازم پیگیر سیاستهای وزارت ورزش است چرا، چون ساختاری که تعریف شده غلط است. آن وقت همین وزارت ورزش امکان و توان هماهنگ کردن و یکپارچگی ورزش را ندارد. چون برنامه و نیروی متخصصین کافی ندارد
دکتر محمدرضا کاظمی  دکتر عباسعلی گائینی در عرصه ورزش کشور چهره شناخته شده‌ای است. محقق، مترجم، نویسنده، استاد دانشگاه و یکی از نامدارانی که طی چند دهه گذشته نقش موثری در علمی کردن ورزش ایفا کرده است. حضور و بیان دیدگاه‌های وی در جمع کارگروه ورزش اگرچه کوتاه بود و به واقع در یک نشست یکی، دو ساعته نمی‌توان به اهداف و مفاهیم دکترین اساتیدی چون دکتر گائینی پی برد. با این وصف تلاش کردیم تا جملات پراکنده‌ای که در باب مشکلات و کم و کاستی‌های ورزش بر زبان ایشان جاری شد کنار هم بگذاریم. با این امید که بتوان از این رهگذر دستمایه‌ای برای ورزش کشور برگرفت. مطابق معمول جمعی از اعضای کارگروه ورزش نیز نقطه نظرات و پرسش‌های خود را با دکتر گائینی مطرح کنندکه حاصل آن در پی می‌آید.

جامعه با مشکل فارغ‌التحصیلان روبرو است

یکی از مشکلات امروز جامعه ما فارغ‌التحصیلان دانشگاهی است. سال 61 فقط 4 هزار دانشجوی تربیت بدنی در مقطع فوق لیسانس داشتیم اما الان بیش از 120 هزار نفر شده‌اند. این وضعیت در رشته‌ها و بخش‌های دیگر بدتر است. به وزارت علوم پیشنهاد کردیم چند سال جذب دانشجو نداشته باشند چون طبیعی است فارغ‌التحصیلان حاضر نیستند به امور دست پائین بپردازند. همه دوست دارند پشت میزنشین باشند در حالی که این وضعیت مدرک‌گرایی هیچ جای دنیا مسبوق به سابقه نیست. همه باید کمک کنند تا در این رابطه تصمیم درستی اتخاذ کنیم. الان بخش دولتی بسیار متورم شده و این امر حاصل تراکم فارغ‌التحصیلانی است که حاضر نیستند.

ورزش در هر دو بخش قهرمانی و همگانی مشکل دارد

ورزش کشور در ابعاد مختلف با مشکلاتی مواجه است. این مشکلات در هر دو بخش قهرمانی و عمومی جریان دارد. به عبارت دیگر ما نه در بخش قهرمانی برنامه درستی داریم و نه در بخش همگانی توانستیم به جایگاه در خور دست پیدا کنیم. چربی بدن بچه‌های ما طی سه دهه اخیر 3 تا 5 درصد افزایش پیدا کرده، بانوانی که ورزش می‌کنند نسبت به خانم‌هایی که تحرک دارند، اما ورزش نمی‌کنند چربی بیشتری دارند. آمار دیابتی‌های ما با آمریکا برابر است در حالی که دسترسی ما به مواد غذایی نسبت به آنها کمتر است. مردم شهرهای بزرگ خصوصاً تهران به شدت کم تحرک‌اند. همه این موارد گویای آن است که ما در بخش ورزش همگانی و سلامت جامعه برنامه‌ریزی درستی نداشته‌ایم. حتی رسانه‌های گروهی نیز نتوانستند این مسئله رادر جامعه نهادینه کنند. در بخش ورزش قهرمانی هم که مشکلات بیش از بخش همگانی است. الان اتفاقاتی که ما در بخش ورزش قهرمانی داریم قابل مقایسه با کشورهای پیشرفته نیست. جای سیستم‌های مطلاعاتی در ورزش قهرمانی کاملاً خالی است در موضوع ساختارها و اصول قهرمان‌پروری لوازم و امکانات آن کاری صورت نگرفته وقهرمانان ما اغلب با تکیه بر نبوغ ذاتی خود به مدال و عنوان دست پیدا می‌کنند. از علمی کردن ورزش گریزانیم و در ورزش دانشگاه کوتاهی شده است!

استقلال فدراسیون‌ها از شعار تا واقعیت

چند دهه است که از استقلال عمل فدراسیون‌ها حرف می‌زنیم اما هنوز نتوانسته‌ایم برنامه‌ای طراحی کنیم که منجر به استقلال مالی و تصمیم‌گیری آنها شود. حتی نحوه کمکهای دولت به آنها روی اصول درست پایه‌ریزی نشده، همه چشم به بالادستی‌ها دوخته‌ایم تا بودجه خود را از بالا بگیرند. اعتقاد دارم وزارت ورزش باید به مقدار جذب سرمایه فدراسیون‌ها به آنها کمک کند. هر فدراسیون که توانست از بخش خصوصی کمک بگیرد به همان اندازه هم دستگاه ورزش کمک کند. هر چند در ایران اسپانسرها هم اغلب دولتی‌اند اما باید تلاش شود فدراسیون‌ها بتواند از حمایت بخش خصوصی برخوردار شوند تا به دولت فشار وارد نشود. ما بی جهت ورزش را وزارتخانه کردیم. مگر در کشورهای دیگر دستگاه عریض و طویل این چنینی داریم؟ در کشور دانمارک دولت تقریباض به هیچ رشته ورزشی کمک نمی‌کند بلکه این اسپانسرها هستند که جور دولت را می‌کشند. در آمریکا هم اغلب دانشگاهها در امر قهرمان‌پروری نقش اساسی را ایفا می‌کنند. بنابر این باید تلاش کنیم دست حمایت دولت را از ورزش کوتاه کنیم تا به وظایفدیگر خود برسد.

ناهماهنگی‌ها را به حداقل برسانیم.

ورزش ما در مجموع همسو و در یک جهت حرکت نمی‌کند, ارگان‌های مختلف هر کدام سیاست‌های خودشان را در بخش ورزش اعمال می‌کنند. باید در این رابطه تعارف را کنار بگذاریم و برنامه یکپارچه‌ای را در هر دو بخش ورزش همگانی و قهرمانی تدوین کنیم که به نفع جامعه باشد. الان ورزش دانش‌آموزی و دانشگاهی ما کجای کار قرار دارند؟ نقش حامیان مالی و بخش خصوصی در عرصه ورزش تا چه اندازه است؟ همه نگاه‌ها به وزارت ورزش است حتی صدا و سیما هم در مواقع لازم پیگیر سیاستهای وزارت ورزش است چرا، چون ساختاری که تعریف شده غلط است. آن وقت همین وزارت ورزش امکان و توان هماهنگ کردن و یکپارچگی ورزش را ندارد. چون برنامه و نیروی متخصصین کافی ندارد. به هر حال در باره مشکلات ورزش و راههای برون رفت آن حرف و سخن زیاد است.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: