به‌روز شده در: ۳۰ مرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۵۵
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۸۰۹
تاریخ انتشار: ۰۲ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۱
نگاهی به آثار فوق العاده صبر
انسان باید مراقب باشد که در سرازیری گناه واقع نشود، زیرا در این صورت نظير آدمي که در اتومبیلِ ترمز بریده نشسته است، به دره شقاوت سقوط می‌کند و نهایتاً اگر گناه کرد وتکرار شد و به صورت عادت درآمد، باید مراقب باشد، آن گناه را توجيه نکند، که توجيه گناه انسان را مي‌رساند بدانجا که نفس لوّامه را به نفس محسّنه مبدّل مي‌کند. بزرگترین مصیبتی‌ که نصیب انسان توجیه‌گر می‌شود، این است که به‌تصوّر برخورداری از بهترین و روشن‌ترین پرونده اعمال، بدون توبه از دنیا می‌رود.
مطابق روایات سه نوع صبر وجود دارد، صبر بر مصیبت، صبر در عبادت و صبر در برابر معصیت. در این مجال به بررسی اجمالی آنها خواهیم پرداخت.

مصائب، لطف خفی خدا هستند

هر انساني ممکن است در طول زندگي خود با مصائبي مواجه می شود و معنی صبر در مصیبت آن است که انسان بتواند در ناملایمات و مشکلات که به او وارد میشود، خود را حفظ نماید.چگونگيِ برخورد با اين مصائب تأثير به سزايي در نحوه زندگي آينده انسانها دارد. نکته مهم اينکه بسياري از مصائب، از الطاف خفيّه خداي تعالي است و الطاف خفيّه مهمتر از الطاف جليّه است.از نگاه ما اکثر مصائب، مصيبتند حال آنکه در حقيقت نعمتي از سوي حق‌‌تعالي است.

خداي سبحان به واسطهمصائبي که به انسان وارد ميشود، او را امتحان ميکند. گاهي اوقات امتحان به منظور اين است که شخصي که در معرض آزمايش قرار گرفته است، متوجّه ميزان توانمندي خود شود. گاهي نيز امتحان الهي به سبب زدودن ناخالصيها و رذائل است. بنابر تعبير قرآن کريم، انسان بايد در اين دنيا هر دوگونه امتحان را پشت سر بگذارد تا منازل سير و سلوک را بپيمايد و به لقاي پروردگار متعال نايل آيد.

نماز سلوک صابران است

قسم دیگر صبر، صبر در عبادت است. اهميّت ويژه به واجبات و مستحبّات، نشانه صبوري در عبادات است.کسي که بنا دارد در عبادات خود خاضع و خاشع باشد، بايد صبور باشد. عبادتي که با عجله و در حال سبکسري انجام شود، نه خضوع دارد و نه خشوع. حضور قلب در نماز و توجّه به ارکان و معاني اين عبادت با فضيلت نیز، از صبر نمازگزار سرچشمه ميگيرد.

نماز، سلوک صابران است و سالک بايد به نماز واقعي دست يابد. يعني نماز او به فرصتي براي گفتگو و مکالمه با خداي سبحان تبديل شود. و اين گفتگو کمکم حالت معاشقه به خود بگيرد. نماز شب، عبادتی بزرگ و فضيلتي بيهمتا است و اهتمام به آن، محتاج صبر و استقامت است. اگر کسي صبور نباشد، نميتواند عبادت و نماز نيمه شب را به خواب و استراحت ترجيح دهد.از طرفی افرادي که در پرداخت ديون شرعي خصوصاً خمس و زکات کوتاهي ميکنند، صبر در عبادت ندارند.

خاطره علامه طباطبایی از تجربه شیرین ترک گناه

قسم بعدي صبر، صبر در برابر معصيت است. اجتناب از گناه نيازمند صبر و استقامتي فولادين و همتي والا است. این قسم از صبر نیز بسیار مشکل، امّا ثمربخش است به نحوی که ثمره فوراً برای انسان نمایان میشود. صبر در ترک معاصی به مراتب از صبر در به جا آوردن واجبات سختتر است. ولی شیرینی دوری از گناه و ترک لذّت حرام، زودتر به انسان چشانده میشود و قابلیت درک لذّت معنوی آن بیشتر است.

علامه طباطبايي (ره) از قول يكي از دوستان خود نقل ميكردند كه در راه كربلا بودم و در صندلي پهلوي من يك جوان خيلي مؤدّب مشغول راز و نياز خودش بود. به چهار فرسخی حرم مطهّر که رسیدیم دیدم آن جوان تلاطم دروني پيدا كرد و شروع به گريه كرد. علت را جویا شدم. گفت: میداني اينجا كجاست؟ اينجا كربلا است. من هم اینک شنیدم که امام حسين (ع) به همه ما خوشآمد گفتند.

آن شخص میگوید: خيلي تعجّب كردم و با خود گفتم اين جوان به كجا رسيده كه صداي خوشآمد گویی امام را میشنود. از او پرسيدم تو چه كردهاي و چه شد كه به اين مقام رسيدي؟ جوان گفت: من سر تا پا غرق گناه بودم و نمیتوانستم دست از عصیان بکشم. شبی در يك جلسه گناه تا نيمه شب ماندم و بعد از خروج از جلسه، گفتم: خدایا دست من را بگير، خسته شدهام. از اين نوع زندگي و از گناه كردن خسته شدهام. به طور جدّی و همراه با انصراف از گناهان گذشته از خداوند طلب اصلاح کردم. صبح فردا عالم شهر مرا خواست و قبول كرد كه من شاگرد او بشوم. اوّل يك دوره اعتقادات به من آموخت. سپس گفت: تو اعتقادات را از نظر علمی آموختی. ولي به تنهایی كاربرد ندارد. تو را به خواندن قرآن و دعا و توسّل به اهل بيت، مخصوصاً توسّل به حضرت ولی عصر (عج) سفارش ميكنم. اگر هم گناه كردی، فوراً جبران كن و عذرخواهي كن. در اين صورت میتوان گفت كه دلت اصول دين را پذيرفته است. بعد از مدّتي استادم گفت لازم است قدری اعتقادات خود را با «ولایت»، تزئین كني تا تکمیل شود. الان هم آمدهام به کربلا تااز امام توفيق و جذبهاي بگيرم و برگردم.این نتیجه صبر بر معصیت است. هرچند بسیار مشکل است امّا پاداشی اینچنین دارد.افرادی همچون شیخ رجبعلی خیاط ها هم با همین شیوه به مقامات عالیه رسیدند.

انسان باید مراقب باشد که در سرازیری گناه واقع نشود، زیرا در این صورت نظير آدمي که در اتومبیلِ ترمز بریده نشسته است، به دره شقاوت سقوط میکند و نهایتاً اگر گناه کرد وتکرار شد و به صورت عادت درآمد، باید مراقب باشد، آن گناه را توجيه نکند، که توجيه گناه انسان را ميرساند بدانجا که نفس لوّامه را به نفس محسّنه مبدّل ميکند. بزرگترین مصیبتی که نصیب انسان توجیهگر میشود، این است که بهتصوّر برخورداری از بهترین و روشنترین پرونده اعمال، بدون توبه از دنیا میرود.

در نقطه مقابل ملکه عدالت در اثر مداومت بر اجتناب از گناه، در وجود آدمی پديدار میشود. اگر پرهيز به صورت يک عادت درآيد، به تدريج ملکه عدالت به سراغ او می آيد و آثار سوء گناه را درک میکند.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: