به‌روز شده در: ۰۳ تير ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۰
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۵۷۷
تاریخ انتشار: ۰۴ دی ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۵
برای برون‌رفت از این مسئله و یافتن راهکاری مناسب برای حضور زنان در وزشگاه ها، راه‌هایی به نظر می رسد مانند مناسب‌سازی فضا و محیط ورزشگاه‌ها هم برای عموم و هم برای زنان، و شاید اختصاص جایگاهی خاص برای زنان و پخش بازی از طریق سیستم‌های تصویری، مانند تلویزیون با چند دقیقه تأخیر؛‌ به‌طوری‌که هم زنان در فضا حضور داشته باشند، هم فضا مناسب باشد و نیز دیدن مسابقات خالی از اشکال باشد. البته، مسلم است که تمام ایده‌ها و راه‌حل‌ها در این زمینه نیازمند کار کارشناسانه همه‌جانبه و گرفتن نظر مراجع است.
زهرا رضائی- هفتههاست که موضوع حضور زنان در ورزشگاه با فراز و فرودهای بسیاری همراه شده است، هر یک از سیاسیون تلاش میکنند تا در کنار مطالبات ریز و درشتی که البته هیچ یک از آنها جامعه عمل پوشانیده نشد این موضوع را هم دنبال کنند در این بین برخی از زنان نماینده مجلس که عملکردشان یادآور روزهای مجلس ششم است بیش از سایرین دست و پا میزنند، به جرأت میتوان گفت طیبه سیاوشی یکی از این شخصیتهاست که از هیچ تلاشی فروگذاری نمیکند در همین راستا در هفته گذشته با همراهی تعدادی از بانوان به قم رفت و مدعی شد جواز حضور زنان در ورزشگاه از سوی علما صادر شده است این درحالی بود که آیت الله ناصر مکارم شیرازی به صراحت مخافت خود را با این مقوله اعلام داشته بود. وی در درس خارج فقه خود با اشاره به موضوع حضور زنان در ورزشگاه گفت: این مسئله در دولت قبلی مطرح شد و مورد مخالفت مراجع عظام واقع و رهبر معظم انقلاب نیز مخالفت کرد اما مسئولان باز نشسته و حضور بانوان در ورزشگاهرا تصویب میکنندآیامشکل مملکت حضور بانوان درمیادین ورزشی است یا مشکل مردم نان است که گران شده است.

بعد از این اظهارات بود که علی مطهری نماینده طیف اعتدال مجلس شورای اسلامی گفت: حاضرم برای حضور زنان در ورزشگاه با مراجع مذاکره کنم. اما فارغ از این هیاهوهای به شدت سیاستزده باید به بررسی آنچه در مورد ورود زنان از منظر فقهی به ورزشگاه مورد توجه است و اکنون بستر موجسواری عدهای از زنان سیاستمدار شده است پرداخت.

سابقه نخستین حضور زنان در ورزشگاه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، به بازی ایران و بحرین در مسابقات مقدماتی جامجهانی فوتبال سال 2006 میلادی بازمیگردد حضوری که به دلیل موفقیت تیم ملی در صعود به مسابقات جام جهانی، چندان به چشم نیامد و مطرح نشد.شاید بتوان ادعا کرد که شروع این بحث به طور جدی، از سال 1385 و با اظهارنظری از جانب رییسجمهور وقت، پررنگتر شد و به عنوان دغدغهای برای جامعه درآمد؛ از اینرو نظرات مختلفی در اینباره ابراز شد و در همان زمان واکنشهای گوناگونی از مراجع دریافت شد. در سال 1385، محمود احمدینژاد، با ارسال نامهای به رmیس سازمان تربیت بدنی خواستار فراهم کردن امکانات حضور زنان در ورزشگاهها شد. با این نامه، بحث حضور زنان در ورزشگاه، رنگ جدیتری به خود گرفت. پس از آن فقها و مراجع تقلید، در این خصوص نظراتشان را مطرح کردند: آیتالله صافی گلپایگانی در این زمینه اینطور فتوا داد؛حضور بانوان در مسابقات ورزشی مردان، خلاف شرع و تنازل ظاهر از مواضع اسلامی است. آیتالله فاضل لنکرانی نیز در حکمی مشابه گفت: حضور بانوان در مکانهای ورزشی مردان به هیچ وجه جایز نیست و از نظر فقهی روشن است که نظر زن به بدن مرد حتی بدون لذت جایز نیستآیتالله نوری همدانی نیز در همان ایام با نشر پیامی در این خصوص فرمود:پیشنهاد مذکور از دو جهت مخالف موازین اسلامی است: یکی از جهت نگاه کردن زن به بدن مرد نامحرم و دیگر این که، به این شکل شرکت هزاران زن و مرد در یک مجمع و رفت وآمد آنها هر چند جای نشستن آنها از هم جدا باشد، بالاخره موجب اختلاط و فساد خواهد شد. آیتالله گرامی نیز پاسخ به حضور زنان در ورزشگاه را اینطور تبیین کرد: اگر فرض شود كه كار حرامى چون اختلاط پسر و دختر نباشد و يا سخن محرك شهوت نباشد، صرف تشويق اشكالى ندارد؛ ليكن مىدانيم كه اين فقط يك فرض است و اينگونه اجتماعات، مضر به اخلاق جوانها است؛ اگرچه گاهى از قبيل رفع افسد به فاسد بوده و از كارهاى بدتر جلوگيرى مىكند. در نهایت آیتالله ناصر مکارم شیرازی در حکمی صریح بیان داشت: جو حاکم در ورزشگاهها برای حضور زنان مناسب نیست و شکی نیست که اختلاط جوانان و آزاد بودن آنها سرچشمه مشکلات زیادی از نظر اخلاقی و اجتماعی میشود؛ اضافه بر این در بعضی انواع ورزش، مردان پوشش مناسبی در برابر زنان ندارند؛ بنابراین لازم است از حضور در این برنامهها خودداری کنند. بهخصوص اینکه این برنامهها را از رسانهها میتوانند ببیند و حضور آنها ضرروتی ندارد. نگاهی مجدد به آنچه مطرح شد، نشان میدهد که دیدگاههای بیانشده، حول دو محور کلی است: نگاه به نامحرم بهطور مطلق، و حضور در ورزشگاهها. از اینرو نگاهی مجدد به حکم این دو مسئله و تبیین نظرات فقها، ضروری به نظر می رسد.بر اساس شواهد دلیل فقها برای عدم جواز حضور زنان در ورزشگاهها، دو نکته است: نگاه حرام زن به مرد و اختلاط میان آن دو.در مقوله نگاه، حتی اگر قائل به حرمت نیز نباشیم، از باب عمل به احتیاط ملزم به انجامیم. اما در رابطه با اختلاط، شاید یکی از مقولاتی که این روزها بیشتر بدان پرداخته شده و بحث حول محور اصلاح آن میگردد، محیط نامناسب ورزشگاهها و اختلاط میان زن و مرد است؛ مشکلی که مسلماً در ورزشگاهها وجود دارد، بهطوریکه گاه کارشناسان ورزشی و جامعهشناسان نیز، حضور در چنین محیطهایی را برای کودکان و نوجوانان نامناسب میدانند، اما مسئله آنست که حل این مشکل وظیفهای است که فارغ از جنسیتهای حاضر در ورزشگاهها، لازم و ضروری است، ولی حتی در صورت حل این مشکل و فرهنگسازی درست و ایجاد زیرساختهای لازم جهت تفکیک فضای حضور زنان و مردان، باز هم مسئله نگاه و احکام مترتب بر آن در جای خود باقی است و نمیتوان از آن چشم پوشید. لذا بیان عبارت «حضور بانوان با حفظ ارزشهای اعتقادی در استادیوم و ورزشگاهها» به تنهایی راهحل این مشکل نخواهد کرد.شاید تکرار اینکه این مسئله نیز نیازمند کار فرهنگی و راهی برای فرار از مسئله دانسته شود، اما مسلم است که کار فرهنگی در تمام زمینهها مشکلگشا خواهد بود، ولی نه کار فرهنگی به تنهایی، آن هم در شرایطی که با مسئله روبهرو شدهایم و به دنبال راهحلی برای آنیم.

لذا در مورد مسئله پیش رو، علاوه بر کار فرهنگی باید به راهکارهای دیگری نیز اندیشید.برای برونرفت از این مسئله و یافتن راهکاری مناسب برای حضور زنان در وزشگاه ها، راههایی به نظر می رسد مانند مناسبسازی فضا و محیط ورزشگاهها هم برای عموم و هم برای زنان، و شاید اختصاص جایگاهی خاص برای زنان و پخش بازی از طریق سیستمهای تصویری، مانند تلویزیون با چند دقیقه تأخیر؛ بهطوریکه هم زنان در فضا حضور داشته باشند، هم فضا مناسب باشد و نیز دیدن مسابقات خالی از اشکال باشد. البته، مسلم است که تمام ایدهها و راهحلها در این زمینه نیازمند کار کارشناسانه همهجانبه و گرفتن نظر مراجع است.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: