به‌روز شده در: ۲۳ آذر ۱۳۹۶ - ۱۵:۰۰
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۳۸۰
تاریخ انتشار: ۱۳ آذر ۱۳۹۶ - ۱۰:۱۱
شرح روایت امام صادق (ع) توسط مقام معظم رهبری
بنده حقیر که سالهای جوانی ام را در مبارزه گذرانده ام اگر به ما می گفتند بناست در سال 1357 چنین اتفاقی بیفتد حاضر بودیم قسم بخوریم که چنین چیزی نمی شود، خیالات است. چه کسی خیال می کرد؟ اما می بینیم که در واقعیت اتفاق افتاد: «ظننتم بالله ظنّ السوء» یقین به وعده های الهی یعنی این، ما اینها را دیدیم. کسی که این چیزها را به چشم خودش ندیده بود باید از قرآن اطمینان پیدا می کرد. ما که به چشم خودمان این چیزها را دیدیم
فی الکافی عن الصادق (ع) قال لحمران بن اعین: ... واعلم! أنّ العمل الدائم القلیل علی الیقین علی الیقین أفضل عند الله تعالی من العمل الکثیر علی غیر یقین. (الشافی، صفحه 850)

حضرت می فرمایند کار نیکی که از روی یقین بوده و استمرار داشته باشد فضیلتش بیشتر از کار زیادی است که از روی یقین نیست. به نظر می رسد مراد، یقین به همان چیزهایی است که در معارف الهی و اسلامی یقین به آنها لازم است. غیر از اصول دین و مبانی اصلی دین، مساله توحید و سایر معارف عقیدتی، یک امور دیگری هم هست که انسان باید به آنها یقین داشته باشد مانند یقین به نصرت الهی، چنانچه در قرآن کریم خدای متعال کسانی را که به او ظن سوء دارند مذمت می کند: «الظّانین بالله ظنَّ السوء علیهم دائره السّوء وغضب الله علیهم و لعنهم.» (فتح، آیه 6) پیداست که ظن سوء مذموم است. مقابل ظن، یقین است. باید به نصرت خدا، به وعده های پروردگار یقین داشته باشد لذا در همین سوره مبارکه فتح می فرماید: «بل ظننتم أن لن ینقلب الرسول و المومنون إلی أهلیهم أبداً.» (فتح، آیه 12) کسانی که در قضیه حدیبیه وقتی پیامبر به طرف مکه راه افتادند، اینها فکر می کردند که حضرت در کام دشمن رفت! این ظن، ظن مذموم است که انسان
سوء ظن به خدای متعال داشته باشد، بگوید خدای متعال که وعده کرده بود نصرت می کند، نصرت نمی کند! وعده کرده بود که بر اثر استغفار، بر اثر توبه به ما نعمت می دهد، ولی نمی دهد! نقطه مقابلش یقین است. یقین به استجابت دعا، یقین به اینکه خدای متعال خواهندگان و جویندگان را به نتیجه می رساند، یقین به اینکه وعده های الهی وعده های واقعی است. اینها لازم است، عبادت را اگر با اینطور یقینی انجام بدهید حتی کم هم اگر باشد به شرطی که استمرار داشته باشد فضیلتش زیاد است. اما اگر با شک و تردید بود، می شود یا نمی شود؟ آیا واقعا ثواب بر آن مترتب هست یا نیست؟ با این تردیدها اگر انسان عبادت را انجام بدهداگرچه زیاد هم باشد آن اولی افضل از این است.

این به ما درس می دهد اولاً یقین خودمان را افزایش بدهیم. به نظر من آن چیزی که یقین انسان را به وعده های الهی افزایش می دهد انس با قرآن است. تامل و تدبر در قرآن اثر
معجزه آسایی دارد. من و شما که اقبالمان گرفت و در این دوره از زمان واقع شدیم خیلی در این زمینه کارمان راحت تر است. یک چیزهایی را از تحقق وعده های الهی، آرزوهای بزرگ دیدیم که کسی تصورش را هم نمی کرد. واقعا اینها تامل دارد، باید در اینها تدبر کرد. ما عادت کردیم و اهمیت قضیه را نمی فهمیم. در دورانی که مادیگری همه دنیا را گرفته، صد سال، صد و پنجاه سال علیه کل دین و علیه اسلام بالخصوص قوی ترین تبلیغات شده، روحانیت به کلی سرکوب شده، روحانیت شیعه بالخصوص بیش از دیگران سرکوب شده، فرهنگ غربی که فرهنگ لاابالی گری در جامعه رواج پیدا کرده بود... در این شرایط ناگهان یک ملتی در این نقطه مهم جغرافیایی عالم با این همه حساسیتی که روی آن هست به انگیزه دین، پشت سر یک مرجع تقلید دینی راه بیفتد، حرکت کند، تیر و تفنگ و همه اقسام مقابله هم اثری نکند. آن حکومت جبار را با شده سرنگون کند، یعد هم یک حکومتی به نام اسلام، به نام فقاهت سر کار بیاورد، باور کردنی است!؟

بنده حقیر که سالهای جوانی ام را در مبارزه گذرانده ام اگر به ما می گفتند بناست در سال 1357 چنین اتفاقی بیفتد حاضر بودیم قسم بخوریم که چنین چیزی نمی شود، خیالات است. چه کسی خیال می کرد؟ اما می بینیم که در واقعیت اتفاق افتاد: «ظننتم بالله ظنّ السوء» یقین به وعده های الهی یعنی این، ما اینها را دیدیم. کسی که این چیزها را به چشم خودش ندیده بود باید از قرآن اطمینان پیدا
می کرد. ما که به چشم خودمان این چیزها را دیدیم در مقابل چشممان است، بنابراین باید به یقین اهمیت داد. دوم استمرار در عمل را باید مد نظر داشت. عبادتی را که شروع می کنید حداقل یکسال ادامه بدهید. به نظر من اگر یک عمل نیکی را،یک عبادتی را، ذکری را انسان یکسال ادامه بدهد دیگر دست بر نخواهد داشت. آنقدر شیرینی آن به جان انسان می نشیند که انسان رها نمی کند. (شرح حدیث در ابتدای درس خارج فقه مقام معظم رهبری در تاریخ 29/12/1392)

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: