به‌روز شده در: ۲۵ آبان ۱۳۹۶ - ۱۳:۲۹
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۲۵۶
تاریخ انتشار: ۲۲ آبان ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۳
بی تردید موفقیت ورزش ایران یا هر کشور دیگری در گروی اولویت‌بندی درست است. زیرا توسعه ورزش، کشف استعدادها و رسیدن به مدال و افتخار بدون اولویت‌بندی و برنامه‌ریزی امکان‌پذیر نیست

علیرضا حقیقت جو- بی تردید موفقیت ورزش ایران یا هر کشور دیگری در گروی اولویتبندی درست است. زیرا توسعه ورزش، کشف استعدادها و رسیدن به مدال و افتخار بدون اولویتبندی و برنامهریزی امکانپذیر نیست.

در همین راستا بد ندیدیم مواردی را که این روزها گریبان ورزش کشورمان شده است، محض یادآوری، فهرست وار و به قید فوریت ارائه بدهیم؛

اول: اساسنامه فدراسیونهای ورزشی که باید مطابق با اساسنامه فدراسیون جهانی با پیروی از حفظ استقلال فدراسیونها اصلاح شود تا جلوی برخی اتفاقات و حتی مهندسی انتخابات رؤسای فدراسیونها را گرفت.

دوم: خصوصیسازی شعاری است که هر 4 سال یکبار از سوی کاندیداهای ریاست جمهوری داده میشود، اما پس از پایان انتخابات همه چیز به بوته فراموشی سپرده میشود! اقدامات اجرایی برای واگذاری استقلال و پرسپولیس و جلب مشارکت بخش خصوصی باید مورد توجه وزارت ورزش قرار گیرد.

سوم: باید برنامهریزی مناسبی جهت تقویت نظام باشگاهداری انجام شود. تردیدی نیست باشگاهها رکن اساسی ورزش کشور محسوب میشوند که متأسفانه به درستی مدیریت نشده و نمیشوند. با تصویب نظام باشگاه داری دولت باید امکان خود را به بخش خصوصی واگذار کند و در این قانون دولت حق باشگاهداری ندارد.

چهارم: ریشهیابی بازیکنسالاری و راههای مقابله با آن هم میتواند جزو اولویتهای مهم وزارت ورزش و جوانان و زعمای ورزش ما باشد. این بحث اخیر قلیانکشی فوتبالیستها و چهرههای سرشناس ورزش مشتی نمونه خروار است! دودی که از قل قل قلیانها برخاسته به چشم فوتبال رفت اما فقط این رشته در معرض خطر نیست! فرهنگسازی در ورزش به ویژه در فوتبال و پاکسازی فضای مقدس ورزش از لوث وجود اشرار باید در اولویت کار وزارت ورزش قرار گیرد این امر با تقویت و حمایت سایر نهادها از جمله سازمانهای مردم نهاد در فوتبال نخستین قدم قاطع وزارت ورزش میتواند باشد.

پنجم: زیر نظر گرفتن کیفیت زندگی مربیان در کنار ورزشکاران میتواند کمک شایانی به اخلاقمدار شدن ورزش کند. فراموش نکنید و ورزشکاران محصول آموزش و زحمات مربیانی است که اول آنها باید خیلی مسائل را رعایت کنند. وقتی فلان مربی سرشناس هر شب را در سفرهخانهها به استعمال قلیان و خوشگذرانی به سر میبرد یا از بهمان سرمربی که حکایتها تعریف میکنند و خلاف عرف و شرع و اخلاق رفتار میکند دیگر چه توقعی میتوان از شاگردان او داشت؟ حراست وزارت ورزش و کمیتههای محترم اخلاق فدراسیونها باید این مسائل را در اولویت کار قرار دهند.

ششم: حق پخش تلویزیونی بهترین راه درآمدزایی باشگاههاست که متأسفانه تا کنون از آن غفلت شده است. هیچ کدام از رؤسای تربیت بدنی و وزیران ورزش نتوانستهاند آن را از سیما مطالبه کنند در حالی که تلویزیون میلیاردها تومان از قبل تبلیغات بازرگانی به جیب میزند. به طور مثال میتوان به درآمد 16 میلیارد تومانی تلویزیون از دربی 85 اشاره کرد که سهم باشگاههای استقلال و پرسپولیس از آن صفر تومان است!

هفتم: جلوگیری از سفرهای غیرضروری و هزینهبر که داد «سلطانیفر» وزیرورزش و جوانان را هم درآورد. او انتقاد شدیدی به حضور تعداد زیادی افراد اضافی و رشته غیرالمپیکی و آسیایی در بازیهای داخل سالن ترکمنستان داشت و به نظر میرسد باید اقدام عاجلی انجام داد تا برخیها با پول بیتالمال به سفر و خوشگذرانی نپردازند! موارد هشتم، نهم و دهم و... هم وجود دارد که شما خوانندگان گرامی میتوانید برشمارید!

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: