به‌روز شده در: ۳۰ آبان ۱۳۹۶ - ۱۴:۴۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۲۵۵
تاریخ انتشار: ۲۲ آبان ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۵
نقدی مشفقانه بر سخنان سخنگوی دولت دوازدهم:
جلوگیری از حذف استقلال و پرسپولیس از آسیا اقدامی ارزشمند است، اما به چه قیمت؟ به بهای گستاخ‌تر شدن مدیران نالایق و پراشتباه که دو باره قراردادهای میلیاردی و بی حساب و کتاب با مربیان و بازیکنان و دلالان و رمالان ببندد و خیال‌شان هم راحت باشد،‌چون سرمایه ورزش محسوب می‌شوند و دولت تاوان اشتباه آنان را خواهد داد؟
محمدرضا تهرانی- بیست و سومین نمایشگاه مطبوعات کشور در حالی به پایان رسید که یکی از مهمانان آن «محمدباقر نوبخت» سخنگوی دولت روحانی بود. وی در نشست هفتگی خود با اصحاب رسانهها در محل این نمایشگاه پیرامون بدهی هنگفت مالی دو تیم فوتبال استقلال و پرسپولیس تهران چنین گفت: «دولت بدهی استقلال و پرسپولیس را تقبل میکند تا برای این دو باشگاه مشکلی ایجاد نشود، چون این دو تیم از سرمایههای ورزش کشور هستند و ما اجازه نمیدهیم، آنها که میلیونها طرفدار دارند، دچار مشکل شوند.

سخنگوی دولت در حالی چنین وعدهای را میدهد که خوب میدانیم مجلس شورای اسلامی کمکهای دولتی را به باشگاههای حرفهای ممنوع اعلام کرده است و با تأیید شورای نگهبان به صورت قانون در آمده است. البته ما با سخنگوی دولت موافق هستیم که این دو باشگاه مردمی جزءسرمایههای ورزش کشور به شمار میروند، اما دخالت مستقیم دولت با هزینه بیتالمال بابت اشتباهات تکراری مدیران ناکام و ناکارآمد منتسب به دولت هم پذیرفتنی نیست. با نگاهی به مشکلات عدیده این دو باشگاه فوتبال معلوم میشود، دولتی بودن استقلال و پرسپولیس نه تنها کمکی به رشد و پیشرفت آن نکرده بلکه باعث نزول آنها هم شده است! بارها نوشتهایم و کارشناسان دلسوز هم اعلام کردهاند، تنها راه نجات استقلال و پرسپولیس خصوصی شدن این دو باشگاه است. اما،کو گوش شنوا!

وقتی یک باشگاه خصوصی باشد، دغدغه مدیران آن برای بازگشت سرمایه و جلوگیری از ریخت و پاش بیشتر میشود. کارکنان و دستاندرکاران و اعضای باشگاه همگی تلاش و دلسوزی بیشتری برای کسب امتیاز خواهند داشت.

این موضوع فقط در ورزش صدق نمیکند، بلکه در دیگر جاها هم از جمله مؤسسات و کارخانههای خصوصی که موفقتر از دولتیها هستند و این یک امر ثابت شده در دنیا تبدیل شده است.

در حال حاضر پرسپولیس و استقلال در خطر حذف از لیگ قهرمانان آسیا به دلیل بدهیهای انباشته شده به مربیان و بازیکنان داخلی و خارجی قرار دارند. حال سؤال این است؛ چه کسانی این بدهیها را به بار آوردهاند؟ چرا وزیر ورزش و جوانان دولت روحانی که ریاست مجامع این دو باشگاه را بر عهده دارد، این اجازه را به مدیران بی کفایت خود داده است؟ از آن گذشته مگر همین وزیران ورزش دولت تدبیر و امید، مدیران بی کفایت و نابلد را در رأس استقلال و پرسپولیس نگذاشتهاند؟ چرا برخوردی با مدیران ضعیف و ناموفق نمیشود؟ این که نمیشود مدیری بی عرضه و نالایق اشتباه کند و تاوان آن از جیب مردم و پول بیتالمال پرداخت شود! چرا مدیران منسوب به دولت باید با خیال راحت تخلف کند و دولت پولش را بدهد! چرا دولت سرخابیها را رها نمیکند؟ چرا تکلیف مالکیت این دو باشگاه را مشخص نمیکنند؟ آیا سخنگوی دولت نمیداندکه ادامه این روند به نابودی سرمایههای ورزش ایران و ناامیدی همان میلیونها طرفدار منجر میشود؟

این چه معاملهای است که با سرمایههای ورزش میشود؟ اینها سوالات فراوانی است که جوابی بر آن یافت نمیشود! جلوگیری از حذف استقلال و پرسپولیس از آسیا اقدامی ارزشمند است، اما به چه قیمت؟ به بهای گستاختر شدن مدیران نالایق و پراشتباه که دو باره قراردادهای میلیاردی و بی حساب و کتاب با مربیان و بازیکنان و دلالان و رمالان ببندد و خیالشان هم راحت باشد،چون سرمایه ورزش محسوب میشوند و دولت تاوان اشتباه آنان را خواهد داد؟

سؤالی که در این رابطه به طور جدی از دکتر مسعود سلطانی فر وزیر محترم ورزش و جوانان میشود، این است: آیا این گونه عمل کردن باعث رشد و پیشرفت استقلال و پرسپولیس میشود؟ در این راستا دولت محترم باید از وزیرش بخواهد که با شهامت و شجاعت دست به کار شود و یک تصمیم قاطع و انقلابی بگیرد و مدیران لایق، متعهد و دلسوز فوتبال را در رأس این دو باشگاه مردمی قرار دهد و سپس با مثبت شدن تراز مالی این دو باشگاه به فکر واگذاری آنها باشد این حداقل کاری است که میتوان برای مرهم گذاشتن زخمهای حاصل از ندانمکاری مدیران بی عرضه این دو تیم از سرمایههای واقعی ورزش کشور کرد.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: