به‌روز شده در: ۲۵ آبان ۱۳۹۶ - ۱۳:۲۹
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۶۱۱۵
تاریخ انتشار: ۰۸ آبان ۱۳۹۶ - ۱۳:۰۶
امروز که مد به‌عنوان صنعت در جوامع در حال پیشرفت معرفی‌شده شاید لازم باشد کمی صنعتی‌تر به آن نگاه کرده تا بتوانیم این صنعت سرکش اما تأثیرگذار رو هدایت‌پذیر تر کنیم.
طاهره جلال­زاده- امروز که مد بهعنوان صنعت در جوامع در حال پیشرفت معرفیشده شاید لازم باشد کمی صنعتیتر به آن نگاه کرده تا بتوانیم این صنعت سرکش اما تأثیرگذار رو هدایتپذیر تر کنیم.

طی مسیری بر اساس توجه به زیستبوم فرهنگی کشورمان و البته ذائقه تقریبا شکلگرفته جوان ایرانی! هرچند که این تشکیل ذائقه، بنیان خیلی از مظاهر و منازل فرهنگی ما را گسسته اما طبیعت پاکسرشت آدمی همیشه قابلاعتماد هست و میشود برای آن برنامهای بهتر ریخت.

خوشپوشی چه در اسلام و چه در فرهنگ چند هزارساله ایرانی همیشه موردتوجه بوده است. باکمی پژوهش و کنکاش در منابع ایرانی و البته اسلامی میتوان به کثرت این تأکیدات پی برد و آن را وجه مشترک بین فرهنگ و دین اطلاق کرد.

وجه مشترکی که علاوه بر تأکید به فرزند زمان حال خود بودن، پوشیدگی را بهعنوان منزلت زن و مرد میداند.

پوشیدگی که نه در بایدها و نبایدها و نه در بخشنامههای دولتی محل جستجوی آن هست بلکه باید در طراحی و تولید با توجه به اصول زیباییشناختی به آن رسید و به جوان خوشذوق ایرانی با زبان هنر و ادب ارائه کرد.

هرچند که بستر برگزاری نمایشگاههای مد و لباس از سوی دولت فرصت خوبی بوده اما این موضوع نباید تصور دولتی کردن این صنعت را برای دولتمردان ما پررنگ نماید بلکه این نمایشگاهها و جشنوارهها باید محلی برای ذائقه سنجی مخاطب و حلقه وصل بین فعالان مد و لباس باشد و دولتمردان و فعالان فرهنگی صرفاً به کسب نظر و دریافت پیام مخاطب بسنده کنند.

احتمالا حوزه ورود و حمایت دولت در بهترین مدل ممکن، حمایت مادی و معنوی از طراحان برای طراحیهای خلاقانه فارغ از تلقین نگاه دولتی و راهاندازی استودیوهای طراحی بهعنوان محلی برای طراحی خوشپوشی و زیباپوشی هست.

هرچند که شاید لازم باشد نتیجه این طراحیها در کشورهای مجاور تولید انبوه شده و به قیمت ارزان و رقابتی عرضه شود تا اینکه بخواهیم در راستای حمایت از تولید داخل کالایی را به چند برابر قیمت رقابتی بفروش رسانیم. بله، غفلت فرهنگی هزینه دارد و باید هزینه آن را پرداخت تا شاهد تحمیل هزینههای گزافتر از بیهویتی ملی و ارزشی نباشیم.

لزوم توجه به نقوش اسلیمی بهعنوان خزانه فوقالعاده از طرح و رنگ و تجانس هنر و هویت در کل دنیا موردتوجه است حال اینکه چرا ما در داخل کشور اهمیت آن را کم میدانیم خود از مواردی است که باید بهدقت کارشناسی شود منتهی با کارشناسانی از جنس مقوله مد و لباس و افرادی که میتوانند موانع بهکارگیری آن را با صراحت بیان کنند.

اینکه چرا رسانه و فرهنگ عمومی ما نتوانستند به سمت بهکارگیری این هویت زیبا در صنعت مد برود و اینکه آیا اصلاً ما قائل به صنعت بودن مد هستیم یا نه؟ که البته نه!

تا زمانی که مد و لباس بهعنوان یک صنعت نگاه نشود و تلاش برای برقراری ارتباط بین طراح، مروج و مدل، بلاگرها و مدپژوهان، مزون داران کوچک و تولیدکنندگان بزرگ با ذائقه مخاطب ایرانی برقرار نشود احتمالاً به دستاورد محسوس و مدل مطلوبی برای اشاعه مد و طرح ایرانی نخواهیم رسید و لازم است خانهای مستقلتر از خانه سینما و موسیقی و... برای مد هم در نظر گرفته شود تا فارغ از تحکم نگاه دولتی محلی برای بحث و گفتوگو بین حاضران این عرصه شود.

دولت هم میتواند بهعنوان یک نقشآفرین خوب حمایتهای مادی و ترویجی خود را از طراحان ایرانی و تولیدکننده ایفا کرده و برای حفظ همین مقدار اندک از هویت ایرانی در عرصه مد، از ورود تصدیگرایانه به این عرصه اجتماعی و فرهنگی اجتناب کنند.

با تلاش مستمر و هدفمند میتوان ظرف مدت 10 سال ذائقه جوان با هویت ایرانی را به خوشپوشی بر مبنای اصالت و فرهنگ و مدلهایی که برای خودمان هست مطابقت داد.

فعالان فرهنگی و فعالان صنعت مد و لباس آمادگی خود را برای برگزاری نشستهای هماندیشی و فعالیت بر اساس خروجی این نشستها اعلام میکنندا

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: