به‌روز شده در: ۳۰ مهر ۱۳۹۶ - ۱۳:۵۲
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۵۸۱۰
تاریخ انتشار: ۰۳ مهر ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۵
یکی از روزنامه‌های زنجیره‌ای در هفته گذشته با انتشار گزارشی با عنوان «احیای بانوی اول» در صفحه نخست خود پس از اعتراف به شکست حضور زنان در کابینه روحانی نوشت: رئیس‌جمهور گفته است: «نشد» که وزیر زن معرفی نماید ازاین‌رو «آفتاب یزد» به وی پیشنهاد می‌دهد شرایطی را فراهم سازد که همسر وی ظهور و بروز بیشتری در محافل اجتماعی و فرهنگی داشته باشد.
احسانه بکاییپور- ستادهای تبلیغاتی دولت دوازدهم که شکل گرفت یکی از مهمترین وعدهها استفاده از ظرفیت زنان در کابینه بود پس از انتخاب رئیس دولت دوازدهم گردونه اما به شکلی دیگر چرخید رئیسجمهوری، در دیدار و ضیافت افطار با جمعی از جوانان و دانشجویان پس از پیروزی در انتخابات تأکید کرد که از زنان فرهیخته برای حضور در کابینه دولت آیندهاش سود خواهد جست، با معرفی اعضای کابینه، سه زن در سطح معاونت و دستیاری رئیسجمهور قرار گرفتند: معصومه ابتکار از سازمان محیطزیست به معاونت زنان و امور خانواده رخت سفر بست و لعیا جنیدی بهعنوان یک چهره جدید و جوان معاونت حقوقی رئیسجمهوری را بر عهده گرفت و طرفداران شهیندخت مولاوردی توانستند سمت دستیار روحانی در امور حقوق شهروندی را برای او به ارمغان بیاورند. تیم تبلیغاتی روحانی که برای سرپوش گذاشتن به مشکلات معیشتی در دولت یازدهم به سراغ شعارهای انحرافی دیگر از جمله معرفی چند وزیر زن در دولت جدید میرفتند، پس از معرفی اعضای کابینه سعی کردند این بار ماجرا را به گونهای دیگر جلوه دادند برخی از فشار بر روحانی سخن راندند، برخی او را فاقد قدرت تصمیمگیری دانستند و برخی او را بیوفا به شعارهایش خواندند و در این جریان اصلاحات بیش از هرجریان دیگری نگران و مضطرب از محقق نشدن خواستهاش بود به همین مناسبت محمدرضا عارف که به عنوان یکی از شاخصهای جریان اصلاحات است با اشاره به غیاب زنان در کابینه پیشنهادی جدید، خواستار بررسی ریشه آن شد. رئیس فراکسیون امید مجلس گفته بود: «امروز جهان به سمتی رفته که برخی کشورها برای کاهش تنشها وزیر دفاع خود را از زنان انتخاب میکنند، اما امروز در کابینه ما یک زن هم نیست که باید بررسی شود ریشه آن در کجاست». علاوه بر آن زهرا صدراعظم نوری، دبیر مجمع زنان اصلاحطلب نیز از سهم اندک زنان در دولت روحانی انتقاد کرده و گفته بود: انتظار می‌‌رفت سهم زنان در دولت بیش از وضعیت فعلی باشد. اما رئیسجمهور در مقابل انتقادات وارده پاسخی هوشمندانه داد پاسخی که دل دوست را هم به دست آورد او درباره چرایی عدم حضور زنان در کابینه گفت: «خیلی دلم میخواست حداقل سه وزیر زن داشته باشیم و گزینههای آن نیز انتخابشده بود اما نشد...» این ابهام سرفصل حرف و حدیثهای تازه بود، چرا نشد؟ چه کسانی نخواستند؟ کدام علت نامعلومی سبب شد تا رئیس جمهور در برابر اصلیترین وعدهاش کوتاه بیاید؟ و سوالات دیگری که یکی مبهمتر از دیگری بود.

پس از این کش و قوسها اصلاح طلبان افراطی برای اینکه بدنه خود را اقناع کنند سعی بر فشار بر مدیران بالادستی داشتند تا بتوانند انتصاب هایی را از میان بانوان در مدیریتهای میانی یا پایین دستی به نام خود ثبت کنند، حتی در مورد اعلام گزینههای شهرداری تهران نام یک زن که کوچکترین تخصصی در مدیریت شهری نداشت را به صورت سمبلیک اعلام کردند، گزینهای که همه 21 نفر لیست امید میدانستند فقط در یک حکم یک فرارگاه ذهنی برای پاسخ به موضوعی است که خود آنها در روزهای انتخابات مطرح کرده و از لسان رئیس جمهور عنوان شده بود و حالا در بزنگاه خلف وعده صورت گرفته توسط رئیس دولت باید به آن پاسخ میدادند و البته اعطای عنوان شهردار مناطق به دو زن هم نتوانست اقناعگر این مطالبه ایجاد شده باشد.

درپی شکست تمامی پروژههای گفته شده بازی جدیدی کلید خورد. یکی از روزنامههای زنجیرهای در هفته گذشته با انتشار گزارشی با عنوان «احیای بانوی اول» در صفحه نخست خود پس از اعتراف به شکست حضور زنان در کابینه روحانی نوشت: رئیسجمهور گفته است: «نشد» که وزیر زن معرفی نماید ازاینرو «آفتاب یزد» به وی پیشنهاد میدهد شرایطی را فراهم سازد که همسر وی ظهور و بروز بیشتری در محافل اجتماعی و فرهنگی داشته باشد.

در این گزارش با اعمال نوعی فشار نرم از رئیس جمهور تقاضای حضور همسرش در محافل سیاسی را دارد تا از این طریق و به مرور زمان بتواند بستر لازم برای حضور زنان را مطابق مطالبه آنان مهیا کند به عبارت سادهتر با این طرح تازه اصلاحاتیها به نوعی به دنبال تحقق این ضربالمثل هستند که چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است اما آنها به صراحت اعلام میکنند که رئیس جمهور ایران باید مانند روسای جمهور کشورهای غربی و آمریکایی که همسران آنها دوشادوش شوهران سیاسیشان حرکت میکنند و گاه در نقش مکمل و گاهی هم بهصورت کاملاً مستقل به فعالیتهای اقتصادی و سیاسی و اجتماعی میپردازند، رفتار کند اما در ادامه این گزارش به نوعی نویسنده و طراحان مسئله برای اینکه احتمال عدم پذیرش موضوع از جانب رئیس جمهور را میدهند معتقدند گزاره مذکور لباس مطالبه به تن ندارد بلکه فقط در حکم یک پیشنهاد است و خانواده روحانی کاملا برای حضور سیاسی در کنار هم مختار هستند، بیان این مسئله آنجا بیش از همیشه خود را نمایشی نشان میدهد که به نقش زنان غربی اشاره میکند گویا صاحبان این نظریه بیش از یک نیم نگاه به جامعه آمال شان یعنی جامعه غربی داشتهاند، جامعهای که نخست وزیر زن انگلستان در آن نمادی از سیاست برهنه استعمارفرانو میشود و با تمام قوای خود و باوجود عدم محبوبیت بین مردمش سعی میکند تا چهرهای متفاوت و غیرزنانه از خود نشان دهد و یا بانوی اول کاخ سفید تقریبا همان نقش مشابه فرح پهلوی در روزگارطاغوت را ایفا میکند، گویا تئوریسینهای اصلاحطلب تندرو که همیشه رویکردشان به موضوع زن رویکردی غربی و فمینیستمآبانه است تنها میخواهند قول داده شده از سوی رئیس جمهور که بعد از انتخابات مشخص شد خروجی و محصول کدام اتاقهای فکر است سدید باقی بماند و حالا خیلی ساده و آرام سعی کردهاند همسر رئیس جمهور را هم وارد گود بازی کنند تا از این راه یک بازی دو سر برد را به پایان برسانند، بازی که در مرحله نخست از بدنه رأی جنسی آنها در انتخابات بعد با یک کاندید مستقل اصلاحاتی حفاظت میکند و در مرحله دیگر توپ عدم استفاده از زنان در کابینه و بدنه دولت را به میدان رئیس جمهور میاندازد و پاسخ نشد وی را چنین میگوید ما میخواستیم او نگذاشت.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: