به‌روز شده در: ۲۳ آذر ۱۳۹۶ - ۱۵:۰۰
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۵۷۹۹
تاریخ انتشار: ۰۳ مهر ۱۳۹۶ - ۰۹:۳۴
امام حسین (ع) عملا نشان داد که انسان در یک زمان می تواند هم عارف باشد و هم مجاهد، هم روح عرفانی داشته باشد و هم روح حماسی. مهلت گرفتن شب عاشورا برای راز و نیاز به درگاه حضرت حق، چهره عرفانی سید الشهداء (ع) است و جنگ دلیرانه آن حضرت در روز عاشورا با حال خستگی، تشنگی و داغ دیدگی از نمونه بارز چهره حماسی امام حسین (ع) است

«پیام یعنی فکری را، پیغامی را به دیگران رساندن» کلمه پیامبر و پیغامبر که در زبان فارسی آمده است نیز به معنای پیام آور است یعنی اینکه پیامبر (ص) حکم را از جانب خداوند می گیرد و به مردم می رساند.

خداوند یکصد و بیست و چهار هزار پیامبر برای هدایت بشریت فرستاد که هر کدام از آنها با طاغوت یا طاغوتهایی مواجه بوده اند، تاریخ تکرار نمی شود ولی وقایع تاریخی در هر زمان ممکن است اتفاق بیفتد. در هر زمان حسینی هست و در طرف مقابل یزیدی، حادثه عاشورا این پیام را داد که مبادا حسین های زمان ندای «هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی» سر دهند ولی کسی نباشد آنها را یاری کند. لذا شناخت پیام ها و اهداف عاشورا بسیار ضروری است. ما در این مجال به اختصار به برخی پیام های این حرکت عظیم اشاره می نماییم.

احیاء نماز حقیقی

از جمله پیام های عاشورا احیاء نماز است. البته نمازی که مطابق آیات قرآن بازدارنده از فحشا و منکر باشد. سپاه کوفه هم اهل نماز بودند ولی نماز سپاه کوفه، نماز برای خودنمایی و تسلط بر امور بود، به همین جهت اثر وضعی نماز که دوری از محرمات باشد در لشکر عمرسعد دیده نمی شد.روز تاسوعا وقتی به اصرار شمر، ابن سعد دستور حمله به خیام حرم را صادر کرد، امام به حضرت عباس (ع) فرمودند: یک امشبی را از دشمن مهلت بگیر تا به نماز و دعا و استغفار مشغول شویم خدا می داند که من به نماز عشق می ورزم. اقامه نماز جماعت توسط امام حسین (ع) در بحبوحه جنگ، که آن حضرت با این عمل به جهانیان پیغام داد که هدف من از این جنگ احیاء نماز است. لذا چقدر برای ما شیعیان ناپسند است که اولا در تمام طول عمر یا اهل نماز اول وقت و جماعت نباشیم یا به ندرت و اتفاقی گذرمان به مساجد بیفتد. ثانیا بدتر از آن اینکه در همان ظهر عاشورایی که امام برای نماز جماعتشان شهید دادند ما مشغول عزاداری برای حضرت شویم و نمازمان را با تاخیر بخوانیم!

ایثار

امیر المؤمنین (ع) فرمود:« اَلأیثارُ أَحسَنُ الأحسانِ و أَعلی مَراتِبِ الأیمانِ» ایثار نیکوترین احسان و بالاترین مراتب ایمان است. امام حسین (ع) اوج ایثار که ایثار جان و خون است از خود نشان داد. اصحاب امام هم تا زنده بودند اجازه ندادند از بنی هاشم کسی به میدان برود. حضرت زینب (س) نیز از جمله ایثار گران کربلا بود. هنگامی که ابن زیاد در کوفه دستور قتل امام سجاد (ع) را صادر کرد زینب کبری (س) فرمودند: «یَا ابن زیادٍ، إنَّکَ لَم تَبقِ أحَدَاً فَإن کُنتَ عَزَمتَ عَلی قَتلِه فَاقتُلنی مَعَه» ای پسر زیاد تو کسی را برای ما باقی نگذاشتی، اگر تصمیم کشتن این یکی را هم گرفته ای مرا نیز با او بکش. قمر منیر بنی هاشم نیز اوج ایثارگری را در رد امان نامه شمر و سپس نخوردن آب از شریعه به یاد تشنگی اطفال نشان داد.

غیرت مندی

پیامبر اکرم (ص) می فرماید: «جَدَعَ الله أنفَ مَن لایُغارُ مِنَ المؤمِنین و المسلمین » خدا، بینی مؤمن و مسلمان بی غیرت را به خاک می مالد. عاشورا هم درس غیرت دینی و دفاع از مظلوم و مبارزه با باطل را می دهد و هم درس غیرت ناموسی و دفاع از عفاف و حیا در جامعه را. امام حسین (ع) در روز عاشورا نقطه ای را مرکز قرار داده بود که بعد از حملات در آن محل استراحت می نمودند ولی ناگاه لشکر بین او و خیام فاصله انداختند و قصد تعرض به خیمه ها را کردند. امام حسین (ع) در آن حال فرمودند: «أَنَا الَّذی اُقاتِلُکُم، و تُقاتِلونی، و النِّساءُ لَیسَ عَلَیهِنَّ جُناحٌ فَامنَعوا عُتاتَکمُ و طُغاتَکُم و جُهّالَکُم عَنِ التَّعَرُّضِ لِحَرَمی ما دُمتُ حَیّاً.»

امام حسین (ع) فرمودند: من با شما می جنگم و شما با من، زنان را در این میان گناهی نیست، این خیره سران و نادانان و ستمگران را تا زنده ام نگذارید متعرض حریم من بشوند.

امر به معروف و نهی از منکر

امام صادق (ع) فرمود: کسی که بتواند جلوی مفاسد را بگیرد ولی نگیرد گویا دوست دارد که خداوند متعال معصیت شود. چنین کسی اعلان دشمنی با خدا کرده است. همه مراتب قیام حضرت مهم و دارای اهمیت فراوان هستند لکن امر به معروف را می توان بالاترین مرتبه و مهمترین هدف قیام دانست. آن حضرت در وصیتنامه خود به محمد حنفیه فرمود: « اُریدُ عَن آمُرَ باالمعروف و اَنهی عَنِ المُنکَرِ» اراده کرده ام که امر به معروف و نهی از منکر نمایم. امام حسین (ع) درفرمایشی دیگر در پاسخ شخصی که از علت قیام پرسید فرمودند: «الاتَرَونَ إلَی الحَقَّ لایُعمَلُ بِهِ، و إلَی الباطِلِ لایُتناهی عَنه؟» آیا نمی بینید به حق عمل نمی شود؟ آیا نمی بینید از باطل نهی
نمی شود؟ امام سجاد (ع) نیز در مسئله امر به معروف و نهی از منکر مسیر پدر بزرگوار را ادامه دادند و با آن خطبه آتشین که در مسجد شام ایراد نمودند تار و پود بنی امیه را رسوا و مفتضح ساختند و آنها را برای همیشه تاریخ به زباله دان تاریخ سپردند و عاشورا را برای همیشه تاریخ زنده نگه داشتند.

رنجی که امام از بی عدالتی ها
می برد

امام حسین (ع)، را باید همچون پدر بزرگوارشان امیرمومنان (ع) شهید راه عدالت نامید. در زیارتنامه آن حضرت در اول ماه رجب می خوانیم: «أَشهَدُ أنَّکَ قَد أمَرتَ بِالقِسطِ وَالعَدل وَ دَعَوتَ اِلیهِما» گواهیمی دهم که تو خلق را امر به عدل و داد کردی، و به این صفات دعوت فرمودی. امام که از کثرت گناه و فساد و بی عدالتی در جامعه رنج می برد، شب ها نزد قبر جدش پیامبر (ص) می رفت و از دست امت شکایت می فرمود تا اینکه شبی پیامبر (ص) را در عالم خواب دید که به او فرمود «حبیبی یا حسین! إنَّ أباک و أمِّکَ و أخاکَ قَدقدّموا عَلیَّ و هم إلیک مُشتاقون، و إنَّ لَکَ فی الجَنَّهِ دَرَجاتٌ لَن تَنالُها إلّا باالِشَّهادَهِ» عزیز من ای حسین! پدرت و مادرت و برادرت نزد من آمده اند و آنها آرزومند تو هستند و همانا تو را در بهشت مقاماتی است که به آن مقامات نرسی مگر با شهادت. امام نیز در وصیت نامه ای که به برادر خود محمد حنفیه نوشت علت قیام خود را اینگونه بیان فرمود: قال الحسین (ع):« إنَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الإصلاحِ فی اُمَّهِ جَدِّی» همانا من قیام کردم برا اصلاح امت جدم رسول الله (ص).

اخلاص عارفانه

قال الصادق (ع) «لا یَصیرُ العَبدُ عَبداً خالِصاً لله عزوجل حتّی یَصیرَ المَدح و الذَّمُّ عِندَهُ سَوادٌ». بنده، بنده خالص خدا نمی گردد تا ستایش و نکوهش نزد او مساوی گردد. امام حسین (ع) عملا نشان داد که انسان در یک زمان می تواند هم عارف باشد و هم مجاهد، هم روح عرفانی داشته باشد و هم روح حماسی. مهلت گرفتن شب عاشورا برای راز و نیاز به درگاه حضرت حق، چهره عرفانی سید الشهداء (ع) است و جنگ دلیرانه آن حضرت در روز عاشورا با حال خستگی، تشنگی و داغ دیدگی از نمونه بارز چهره حماسی امام حسین (ع) است.امام در وصیتنامه خود به محمد حنفیه فرمود: «وأنّی لَم أخرُجُ أشِراً، ولابَطِراً، ولا مُفسداً، ولا ظالماً...» من خروج نکردم برای راحت طلبی، و نه خوش گذرانی، ونه به منظور فساد، و نه از روی ستم... . و در روایات داریم که اگر کسی عملی را برای رضای مردم و خودنمایی انجام دهد خدا از نشان دادن آن به مردم و بزرگ شدنش ابا دارد. به عکس اگر عملی برای رضای خدا انجام بگیرد خداوند آن را در دیدگان مردم بزرگ می کند. امام و یارانش همه هستی خود را خالصانه تقدیم ذات ربوبی حق کردند و خدا نیز همه هستی را عاشق و شیفته حضرت قرار داد.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: