به‌روز شده در: ۲۰ آذر ۱۳۹۶ - ۱۱:۴۹
کد خبر: ۲۵۳۴۷
تاریخ انتشار: ۱۶ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۰:۲۰
داشتن یک سینمای مناسب خانواده که در آن هنر عفیف به تصویر کشیده میشود یکی از آرزوهای این روزهای ماست، آرزویی که تحقق آن چندان دشوار نیست تنها کافی است برخی از دیدگاههای خاص غربزده به ظاهر هنری را از سینما گرفته و چاشنی هنر اصیل بومی با داستانها و روایات مرتبط با فرهنگ خودی را به آثارمان تزریق کنیم.
نفیسه زارعی- سینما یکی از مهمترین ابزار رسانهای است که میتواند پیامهای گوناگونی را به مخاطب القا کند، در یک بخش گسترده مخاطبان سینما و فیلمهای سینمایی را زنان تشکیل میدهند اما این روزها حال و روز سینمای ایران چندان خوش نیست، حداقل در حوزه فیلمهایی که میخواهد تصویری از زن ارائه دهد این موضوع به وضوح خودنمایی میکند، سمانه داروی کارشناس رشته سینما در این باره میگوید:« تسلط افکاری خاص بر سینما و سینماگران در دهههای هفتاد به بعد باعث شد تا بعد از فیلم مقاومت که بازنمایی روایتهای از جنگ تحمیلی بود ما شاهد فیلمهای دیگری باشیم، فیلمهایی که جنس آنها با جامعه ایرانی تفاوت داشت و در جریان تغییر سبک زندگی ایرانیها نقش گستردهای را بازی کرد، در دوران اصلاحات بازنمایی شخصیت زن در فیلمها و آثار سینمایی با رویکردی تیره و فمنیستی همراه شد و این رویه ادامه پیدا کرد، اما در حال حاضر رویکرد سینمای ایران به زن و خانواده رویکرد عفیفی نیست، کافی است نگاهی به اکرانهای یک سال گذشته تا به امروز بیندازیم تنها فیلمهای معدودی هستند که حقیقت زن ایرانی با فاکتورهای انقلابی و مسلمان بودن را به مخاطب نشان میدهد، این تفکر اکنون هم در سینما سایه انداخته است.»

مفهوم هایی که در فیلمها ارائه میشود گاهی یک فیلم سینمایی را تبدیل به اثری سخیف میکند تا آنجا که حتی به قول برخیها حضور در سینما به همراه خانواده ممکن نیست و یا فیلمها باید با قید سنی به نمایش گذاشته شود محمدعلی سهروردی کارشناس فرهنگی در مورد آسیبهای این پدیده میگوید:« وقتی سینما از مؤلفههای هنر عفیف دور شود محصول و خروجی آن از دست دادن تماشاگر عام و جذب برخی از طیفهای خاص به عنوان تماشاچی میشود، نگرانی از دیالوگهای بیان شده بین شخصیتها، روابط درون فیلم که نوعی رابطه کثیف پنهان است همه و همه باعث تبدیل سینمای ایران به یک سینمای رادیکال میشود، سینمایی که در بیشتر آثار نمایش داده شدهاش شما تنها میتوانید روایتی از حضور زن به عنوان ابزاری برای در معرض دید قرار گرفتن و یا القای فضای کثیف است، در این شرایط خانوادهها کمترین حضور را در سینما دارند، نکته جالب را شما میتوانید در تبلیغ فیلمی مانند ویلاییها ببینید که مؤکد میگوید فیلم را با خانواده ببینید این حصول اطمینان از عبارات، تصاویر و روابط در فیلم باعث جذب مخاطب میشود، سؤالی که در این بین مطرح است این است که چرا با علم به این حقیقت و آزمودن آن بازهم شاهد آثار سینمایی هستیم که کمترین اشتراکی با خانواده ایرانی واقعی دارند و کمترین حس ترغیب را برای حضور و تماشای فیلم تحریک میکند. اکنون کافی است یک نگاه به آمار فیلمهای اکران شده از سال قبل تاکنون بیاندازید آن وقت متوجه میشوید که چه اتفاقی در حال روی دادن است به طور نمونه اخیرا فیلمی روی پرده سینما رفته که حتی داد برخی از مسئولین ارشاد را به خاطر القای مفاهیم همجنسگرایانه و مانند آن درآورد، این نگاه نشسته در سینمای ایران در حکم فرصتسوزی است درحالی که ما میتوانیم بازنمایی خوبی از زن مسلمان انقلابی و یا به عبارت بهتر زن طراز انقلاب اسلامی که درعین رعایت اصول و قواعد به عنوان یک شخصیت منطقی و موفق به تصویر کشیده میشود را در این سینما شاهد باشیم.»

طبیعتا نقش سینما و آثار تصویری نقشی انکارناپذیر است، داشتن یک سینمای مناسب خانواده که در آن هنر عفیف به تصویر کشیده میشود یکی از آرزوهای این روزهای ماست، آرزویی که تحقق آن چندان دشوار نیست تنها کافی است برخی از دیدگاههای خاص غربزده به ظاهر هنری را از سینما گرفته و چاشنی هنر اصیل بومی با داستانها و روایات مرتبط با فرهنگ خودی را به آثارمان تزریق کنیم.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: