به‌روز شده در: ۳۰ آبان ۱۳۹۶ - ۱۴:۴۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۵۱۸۲
تاریخ انتشار: ۲۶ تير ۱۳۹۶ - ۱۴:۳۶
نگاه نشریه «لوموند دیپلماتیک» به بازی روسیه در منطقه؛
داعش، به رغم عقب نشینی هایش همچنان نیرومند است. جبهه النصره، شاخه پیشین القاعده که به جبهه فتح الشام تغییر نام داده نیز نیرومند است. ازسوی دیگر تنش های التهاب آمیزی درعرصه درگیری بین ترکیه، رژیم سوریه و ایران وجود دارد. تنش هایی که مسکو می کوشد آنها را بزداید
اکنون روسیه جایگاهی مرکزی درعرصه خاور نزدیک دارد. حضور نظامی در سوریه و محوری که با ایران و ترکیه ایجاد کرده، آن را به صورت مخاطبی الزامی برای همه کنشگران جنگی که جریان دارد درآورده است. اما، روسیه درعین حال درگیر تناقضاتی است که موجب تفرقه در متحدانش می شود و با درجه ای از نگرانی در انتظار آن است که رئیس جمهوری آمریکا، دونالد ترامپ درمورد سیاست خود در منطقه تصمیم بگیرد.

«درخاور نزدیک، فردا کی فرامی رسد؟»: با این عنوان زیبا و کم وبیش شاعرانه است که دراین پایان زمستان در مسکو، در یک هتل مجلل در مرکز پایتخت با چند صد متر فاصله از میدان سرخ و کرملن، بیش از یکصد مدعو از سی کشور گرد آمده اند تا درباره آینده منطقه ای آشوب زده از جنگ و درگیری ها بحث و تبادل نظر کنند. این گردهمایی به دعوت «باشگاه گفتگوی والدای» که یک اندیشکده سیاست بین المللی است برگزارمی شود.

شرکت کنندگان نسبت به سال گذشته از گوناگونی بیشتری برخوردارند و نمایندگان بیشتری از کشورهای خلیج[فارس] حضور دارند. در آنجا به موشه یعلون، وزیر دفاع پیشین اسراییل بر می خوریم که توضیح می دهد که صلح ضرورت ایجاد حکومت هایی مذهبی اعم از سنی، شیعه یا علوی (ولی به خصوص نه یک حکومت فلسطینی) را ایجاب می کند و یا ژنرال آمریکایی پل والی که مشغول تعریف کردن ازدونالد ترامپ است و دیدار اخیر خود با مارین لوپن در پاریس را شرح می دهد. در اینجا می توان علی ناصر محمد، رئیس جمهوری پیشین جمهوری دموکراتیک خلقی یمن (یمن جنوبی)، نبیل فهمی، وزیر امور خارجه پیشین مصر، عمرو موسی، دبیرکل پیشین اتحادیه عرب یا حتی اسماعیل اولد شیخ احمد، فرستاده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد به یمن را در کنار هم دید. اعلام شده که باسما کدمانی، مخالف سوری از گفتگوهایی که در ژنو برگزار می شود کنار نهاده شده است. ناگواری دیگر، سید حسین موسویان، یک مقام پیشین شورای امنیت ملی ایران، که در ایالات متحده اقامت دارد، پس از فرمان ترامپ نگران این بوده که اگر به این سفر بیاید، دیگر نتواند به آمریکا بازگردد.

روشنفکران، پژوهشگران و مسئولان عربستان سعودی یا ایرانی، ترک یا مصری، عراقی یا آمریکایی در اینجا حضور دارند و البته حضور روسیه پررنگ تر است و از جمله میخاییل بوگدانوو، معاون امور اعراب وزارت امور خارجه، والنتینا ماتکوینکو، رئیس شورای فدراسیون روسیه که به ولادیمیر پوتین نزدیک است یا ویتالی نومکین، مدیر انستیتو مطالعات شرقی که یکی از معماران کنفرانس است دیده می شوند. ویتالی نومکین در پایان روز اول به فوریت کنفرانس را ترک می کند تا برای تقویت نمایندگان روسیه در مذاکرات درباره سوریه در ژنو به آنها بپیوندد. چنان که ناظران مختلف گوشزد می کنند، غیبت اروپا چشمگیر است.

کارکردن با همه دنیا

دراین حین، این استاد روس روابط بین المللی توضیح می دهد که «این به معنای آن نیست که ما "جنگ سرد" جدیدی را آغاز می کنیم. ما در رقابت با ایالات متحده، چنان که اتحاد جماهیر شوروی بود، نیستیم. ما "یالتا"ی جدید نمی خواهیم». در درجه نخست به این خاطر که جهان دیگر نه دو قطبی بلکه چند قطبی است. از سوی دیگر، زیرا در اینجا ما از محدودیت های «قدرت روسیه» - عمدتا در زمینه های اقتصادی آگاهی داریم. و سرانجام برای این که ایدیولوژی، چنان که لیوکانوو و شمار دیگری از مخاطبان روس تصریح می کنند، دیگر یک نیروی محرک نیست. «برای سال های آینده قاعده بازی بین المللی بی ثباتی است. دیگر اتحاد پردوامی حتی در "ناتو" وجود ندارد».

ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید، که کم و ببیش با استقبال کرملن روبروشد، به این بی ثباتی و عدم اعتماد دامن می زند. درحال حاضر، به نظرمی آید که رئیس جمهوری آمریکا بین خواست خود درمورد نزدیکی با ولادیمیر پوتین، گرایش های ضد روسی در کنگره، گفته های خود درمورد «جنگ علیه تروریسم» و دشمنی عمیقش با ایران گیرکرده است. دراین حین، کرملن ازاین تغییر و تحول غریب جاری در واشنگتن سود می برد و از طریق والنتینا ماتوینکو پیامی روشن برای غربی ها می فرستد: «خاور نزدیک خط مقدم جبهه جنگ جهانی علیه تروریسم است، شرّی جهانی که به آنچه که فاشیسم بود شباهت دارد. برای غلبه برآن، ما باید اختلاف هایمان را کنار بگذاریم». و بوگدانوو تصریح می کند که: «ما باید به تحمیل دموکراسی از خارج که ربطی به فرهنگ های محلی ندارد پایان دهیم». او درعین حال تاکید می کند که ما باید «با همه دنیا کار کنیم»، در لیبی، سوریه، یا عراق. البته به استثنای گروه های تروریستی فراملی مانند «سازمان حکومت اسلامی» (داعش) و «القاعده». او می توانست افغانستان را نیز ذکر کند که مسکو، که نگران استقرار داعش در آن است، تماس هایی با بخش هایی از طالبان آغاز کرده که آنها را نیرویی برای مقابله با جهادگری بین المللی می داند.

درعرصه سوریه است که روس ها بیشترین موفقیت خود را به دست آورده اند و با این حال می باید توانایی خود برای تثبیت وضعیت را با ارائه طرحی برای راه حل سیاسی ثابت کنند.

آینده در کجا شکل می‌گیرد؟

هرچه که باشد، موضوع برای مسکو در دستور کار نیست؛ زیرا درمورد آینده در عرصه ای که در غلیان است تصمیم گیری می شود. داعش، به رغم عقب نشینی هایش همچنان نیرومند است. جبهه النصره، شاخه پیشین القاعده که به جبهه فتح الشام تغییر نام داده نیز نیرومند است. ازسوی دیگر تنش های التهاب آمیزی درعرصه درگیری بین ترکیه، رژیم سوریه و ایران وجود دارد. تنش هایی که مسکو می کوشد آنها را بزداید. یک نمونه، وضعیت موجود درمورد شهر الباب است که نیروهای ترک حاضر در سوریه پس از اوت ٢٠١٦ همراه با متحدان سوری خود آن را در ٢٣ فوریه تصرف کردند. آنها تهدید کرده اند که شهر منبج که در دست نیروهای دموکراتیک سوریه و گروهی است که حزب اتحاد دموکراتیک (PYD) در آن نقش کلیدی بازی می کند را نیز تصرف کنند. درمورد ترکیه مسئله این است که درعین حال هم مانع از به هم پیوستن سه منطقه کرد نشین سوریه شود و ضربه ای به سازمانی وارد کند که شعبه ای ساده از حزب کارگران کرد ترکیه (PKK) به نظر می آید و دشمنی اگرنه بیشتر دستکم به همان اندازه داعش خطرناک است. مسکو، با کمک واشنگتن برای یک مصالحه گفتگو کرده است: حزب اتحاد دموکراتیک (PYD) روستاهای حاشیه منبج که به دست رژیم سوریه افتاده را تخلیه کرده است.

روس ها، به رغم موفقیت هایشان ازاین واقعیت آگاهی دارند که بخشی از آینده در کاخ سفید شکل می گیرد و کسی نمی داند که فردا در خاور نزدیک کی فرا خواهد رسید.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: