logo
کد خبر: ۲۵۰۵۸
تاریخ انتشار: ۱۲ تير ۱۳۹۶ - ۱۲:۳۶
توجه ارشاد به فیلم‌های توقیف‌شده قابل‌تأمل است؛
مدتی است که دولت یازدهم برای کمتر شدن حرف‌وحدیث‌هایی که پیرامون لیست بلندبالای فیلم‌های توقیفی وجود دارد، دست به اقدامی زده که طی آن قرار به تشکیل کمیته‌ای برای بررسی این جنس کارها توسط وزارت ارشاد شده است. اتفاقی که درست تداعی‌گر همان سوپاپ تخلیه است! چراکه در چند سال گذشته نیز صحبت اکران برخی از این آثار مطرح‌شده بود، اما به‌جز چند کار که موفق به نمایش شدند، بیش از نیمی از این فیلم‌ها همچنان سرنوشت نامشخصی دارند و تنها در هر مقطعی صحبت‌هایی راجع به آن‌ها مطرح می‌شود و دوباره به دست فراموشی سپرده می‌شوند.
زینب حیدری- در دنیای هنر هفتم جدا از جذابیتهایی که به جهت فضای کلی آن و زندهبودن روح هنر وجود دارد، بهتبع چارچوبهای موجود، همیشه بحثها و صحبتهایی پیرامون چگونگی نمایش این هنر وجود داشته و دارد. در این مسیر سینما و بحث اکران فیلمها جایگاه ویژهای دارند که در هر برههای موردبحث و گاه جدال واقع میشوند. این مسئله موجب شده تا ماجرای اکران فیلمهای تولیدی به داستان دنبالهداری مبدل شود که انگار هیچوقت تمامی ندارد. به دنبال این دغدغه هر دولت و اندیشهای، علاوه بر حفظ چارچوبها و قوانین کلی نظام، شیوه و راهی را در پیش میگیرد که خاص همان زمان است. طبق این مسیر در مقطعی آمار فیلمهای توقیفی بیشتر و گاه تعداد آنها کمتر میشود، دراینبین همواره یک آوانتاژ یا بهاصطلاح یک سوپاپ تخلیه انرژی برای ساختن جوی نسبتاً آرام ایجاد میشود، فرصتی که آنهم مطابق با هر مقطعی تغییر میکند.

ساکت کردن مخالفان

در این راستا مدتی است که دولت یازدهم برای کمتر شدن حرفوحدیثهایی که پیرامون لیست بلندبالای فیلمهای توقیفی وجود دارد، دست به اقدامی زده که طی آن قرار به تشکیل کمیتهای برای بررسی این جنس کارها توسط وزارت ارشاد شده است. اتفاقی که درست تداعیگر همان سوپاپ تخلیه است! چراکه در چند سال گذشته نیز صحبت اکران برخی از این آثار مطرحشده بود، اما بهجز چند کار که موفق به نمایش شدند، بیش از نیمی از این فیلمها همچنان سرنوشت نامشخصی دارند و تنها در هر مقطعی صحبتهایی راجع به آنها مطرح میشود و دوباره به دست فراموشی سپرده میشوند.

پرداخت خسارت به تولیدکنندگان

در سال جدید نیز وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در نامهای به رئیس سازمان سینمایی دستور داد که ظرف مدت ۲ ماه پرونده فیلمهای توقیفی بسته شود! این اتفاق در حالی است که با نگاه اجمالی به کارهای موجود در این لیست میتوان متوجه شد که این زمان برای بررسی کارهای موجود تنها یک حرف است و باید دید تا چه حد به آن عمل میشود. علاوه بر این موضوع، مسئله دیگری دراینبین مطرحشده که انگیزه اصلی آن تأملبرانگیز است. این موضوع به تصمیمی برمیگردد که چندی پیش رئیس سازمان سینمایی از آن گفت: «پرداخت خسارتی که بهواسطه توقیف فیلم به کار واردشده است!»

اتفاقی که بعد از توقیف فیلم رستاخیز برای آن افتاد. برای این فیلم سینمایی، شنیدهها حکایت از آن دارد که سازمان سینمایی برای جلب نظر دستاندرکاران «رستاخیز» و پرهیز از ادامه پیگیری ماجرا در دستگاه قضا، خسارتی هنگفت به تولیدکنندگان آن بپردازد. خسارتی که البته با توجه به هزینههای صرف شده برای تولید فیلم به حدود ۱۵ میلیارد میرسد! نزدیک به 5/1 میلیارد از این خسارت مدتی است که به عوامل پرداختشده و مابقی نیز باید در اقساطی مشخص پرداخت شود. این رخداد فرصتی را فراهم کرد تا فیلمهای توقیفی که مجوز و پروانه نمایش دارند نیز جلو بیایند و این حق را طلب کنند، کارهایی چون «عصبانی نیستم»، «خانه دختر» و ...

حیدریان (رئیس سازمان سینمایی) نیز در صحبتهای خود پیرامون این اتفاق و پرداخت خسارتها اینطور عنوان کرده بود: به نظرم باید از این تبوتابی که ممکن است ما را به سمت یک تصمیم غیرحرفهای و غیر کارشناسی هل بدهد، بگذریم. پس حتماً باید آنها را دوباره بازبینی کنیم و فکر میکنم اگر فیلمی برای نمایش دادن مشکل دارد هزینه اصلاح و اکران آن کمتر از هزینه روانی و بایگانی کردن آن در سینما و نیز پرداختن و نپرداختن نقدی به آن است.

مسئله فقط این است؟

با همه این تلاشها و تصمیمات، این سؤال به وجود میآید که آیا مشکل سینمای ما تنها فهرستی از فیلمهایی است که توقیفشده یا نمایش آنها به مشکل برخورده است؟ یعنی با برطرف شدن مسئله این فیلمها، سینمای ما به اوج میرسد؟

واقعیت این است که این حرفوحدیثها بخش کوچکی از سینما را در برمیگیرند و خلاصه اینکه مدتهاست هر گروهی که میآید، کموبیش و با عناوین مختلف سعی در آرام کردن ظاهری اوضاع دارد و در این مسیر گاه مجوزهایی توسط سازمانهای ذیربط داده میشود که نهتنها گام درستی در راستای کمک به هنر نیست، بلکه بهمنزله اختلال درروند فرهنگی بهحساب میآید، مثل اتفاقی که در مورد فیلم «50 کیلو آلبالو» رخ داد و چندی بعد از نمایش آن به دستور وزیر وقت، متوقف شد.

جدا از تمام این صحبتها میتوان گفت آنقدر مسئله و دغدغه در حوزه سینما وجود دارد که شاید پرداخت اینگونه به فهرست چند فیلم لازم نباشد، یا حداقل در این راه خوب است تا مقداری از تمرکزی که روی این کارها گذاشتهشده است و دغدغه موجود برای روشن شدن تکلیف این فیلمها، صرف مشکلات بسیار دیگری شود که کموبیش سروصداهایی به پا میکند و بعد بازهم در سایه قرار می گیرد.

یک دسته کار مانده

تعطیلی انجمن مستندسازان که موجب اعتصاب آنها مقابل خانه سینما شد، بیمه هنرمندان، تأمین بودجه و رسیدگی به استعدادهایی که سالهاست به دنبال یکراه برای نمایش هنر خود هستند و موارد بسیار دیگری که از این مقال خارج است، جزء برنامههایی است که نیاز به تمرکز و پرداخت بیشتر دارند و نگاههای موجود نیز باید بیشتر و دغدغه مندتر به اوضاعواحوال دنیای هنر هفتم توجه کنند!

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: