به‌روز شده در: ۰۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۴:۱۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۴۸۶۸
تاریخ انتشار: ۲۲ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۵
در زندگی لهوی، فرد ازنظر درونی و روحی، هوی محور است. هوی محوری، یعنی زندگی بدون تقسیم‌بندی به درست و نادرست و حق و باطل. شخص هوی محور آنچه می‌خواهد می‌گوید، آنچه می‌خواهد می‌خورد، آنچه می‌خواهد می‌بیند، آنچه می‌خواهد می‌پوشد و … امیر، حضرت علی (ع) در خطبه ۴۵ نهج‌البلاغه این امر را سم مهلک حیات انسانی می‌دانند که روح معناگرا و آخرت باور را از آدمی می‌ستاند.
معصومه کرمی- سبکهای زندگی دینی، مجموعهای از اعمال و گرایشهای انسانی را میسازد که در پرتو آموزههای دینی معنا مییابد و وابسته به فرهنگ دینی است و دین همان دین خالص است که در تمام شئون زندگی باید برای خداوند خالص شود.

اصول حاکم بر سبک زندگی دینی

قناعت اولین رکن اصلی حاکم بر سبک زندگی دینی است. قناعت به معنای اکتفا به کفاف و یک مبنا برای شکل دادن به زندگی است که در وهله اول، یک خصلت درونی زاینده است و به فرد احساس رضایت از زندگی و آرامش میبخشد. برای همین، فرد قانع، فرد شاکر است.

ازآنرو که انسان قانع همواره در امور مادی به آنچه دارد مینگرد، به زمانی که در اختیارش قرارگرفته فکر میکند، به همسر و فرزندی که پیش روی او هستند نظر دارد، میداند که با چه واقعیتهایی روبهرو بوده و قدرت شناسایی نقاط ضعف و قوت را داراست.

این در حالی است که فرد غیر قانع بهطور دائم در آمال و آرزوها اندیشه میکند آمال و آرزوها وجود ندارند و برای نداشته ها، برنامهریزی بسیار خیالپردازانه است. به همین دلیل فرد غیر قانع بهطور دائم فرصت سوزی میکند و خود را دراینباره متهم نمیداند. از سوی دیگر جهانبینی کلان نگر فرد قانع، جهانبینی نعمت گراست.

اسلام همیشه کاربردی، نوعی از زندگی را مطرح ساخته که تمایزاتی پدید میآورد. البته تمایزات اسلامی، تمایزات ارزشگرا هستند و دستهبندیهایی از قبل این تمایزات پدید میآیند، دستهبندیهایی هستند که حاوی قضاوتهای ارزشیاند و تمام تمایزات در قبال این تمایز، رنگ میبازد.

افزون بر آن و بدون نگاه داورانه، بازهم متقین از غیر متقین شناخته میشوند و سایرین، باملاحظه آثار این وجه زندگی، افراد را تقسیم میکنند اما فقط دین باوران تمایل دارند که خود را اینگونه متمایز سازند.

تمایزیافتگی در زندگی متدینان ممکن است به اشکال مختلفی صورت گیرد ولی یکی از مفاهیم پایه دراینباره که چارچوب سبک زندگی دینی را شکل میدهد، پرهیز از زندگی لهوی است.

زندگی چگونه پوچ میشود؟

در زندگی لهوی، فرد ازنظر درونی و روحی، هوی محور است. هوی محوری، یعنی زندگی بدون تقسیمبندی به درست و نادرست و حق و باطل.

شخص هوی محور آنچه میخواهد میگوید، آنچه میخواهد میخورد، آنچه میخواهد میبیند، آنچه میخواهد میپوشد و امیر، حضرت علی (ع) در خطبه ۴۵ نهجالبلاغه این امر را سم مهلک حیات انسانی میدانند که روح معناگرا و آخرت باور را از آدمی میستاند.

تقسیم رخدادها

یکی از ارکان بااهمیت سبک زندگی ایرانی اسلامی، تقسیم رخدادها به لحاظ هستی شناختی و تقسیم اعیان و افعال به لحاظ ارزشی میان حق و باطل است. انسانی که بهنظام حق و باطل میاندیشد، تجارت باطل را رها میکند، شغل باطل را رها میکند، برای رسیدن به ثروت و قدرت از روشهای باطل استفاده نمیکند، برای رسیدن به مقاصد دنیوی شتاب نمیکند، برای وصول به معانی اخروی فرصت از کف نمیدهد، از فزونی طرفداران باطل و قدرتهای پشتیبان آنها نمیهراسد وزندگی خود را مطابق خواست آنها تنظیم نمیکند.

اصرار بر حقگویی، درستکاری و عدالت ورزی دارد، حتی اگر به نظر برسد در کوتاهمدت مناسبات حقدار کمفایده یا بیفایدهاند. در برابر باطل مقاومت میکند زیرا کاه آن را کوه نمیپندارد اما امور حقیقی و صحیح را سختکوشانه دنبال میکند، زیرا کم آن را بزرگ میشمرد.

در چنین سبکی از زندگی است که رفتارهای درست محقق و دائماً بازتولید میشوند و رفتارهای غلط بهتدریج محو میشوند. برای این جامعه، معیار، حق است؛ بنابراین اگر تحولات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی بهظاهر مقتضی ارزشهای غیر اسلامی باشند تن دادن به تحولات را گریزناپذیر نمیداند، بلکه حق بهمثابه یک تراز، تحولات را جهت میدهد.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: