به‌روز شده در: ۲۷ آبان ۱۳۹۸ - ۱۷:۰۸
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۴۴۰۷
تاریخ انتشار: ۰۴ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۶
عملکرد دولت یازدهم در حوزه ورزش و جوانان
موقعیت و شرایط ورزشی ما طی چهار سال دوره دولت تدبیر و امید، گویای این واقعیت است که درمجموع و با توجه به بودجه و امکانات و نگاه بالادستی نسبت به ورزش پیشرفت چندانی در این عرصه نداشتیم
نگاهی به اوضاع و فضای ورزش در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و عملکرد دولت یازدهم در این عرصه حکایت از آن دارد که این پدیده فراگیر و پراهمیت در دوره چهار سال گذشته نیز همانند سالهای گذشته و دهههای پیشین علیرغم فراز و نشیبهای معمول و متداول با معیارهای مورد انتظار فاضله فراوانی داشته است! این فاصله نهتنها در بخش قهرمانی بلکه در تمامی سطوح از زیرساختی گرفته تا برنامهریزی، اجرا و هدایت و در هر دو عرصه جوانان و ورزش به چشم میخورد! و علیرغم هزینهها و تلاشهایی که صورت گرفته همچنان با وضعیت مطلوب و حتی واقعی فاصله دارد!

بدیهی است مشکلات اساسی ورزش و جوانان در یک دوره چهارساله قابلحل نبوده و دستیابی به شرایط مطلوب در این حوزه نیاز به مدیریت انقلابی، فعال، پرتحرک، ثبات و نیز بهرهگیری از نیروهای کارآمد و برنامهریزی اصولی دارد. فاکتورهایی که به هر دلیل ممکن بخش اعظم ان مورد غفلت واقعشده و نهتنها در بخش جوانان که از ابتدا وصله ناجور ورزش بوده، بلکه در بخش خود ورزش نیز هیچگاه بهطور مناسب موردتوجه واقع نشده است! درست به همین دلیل در اغلب قسمتها ازجمله همگانی کردن ورزش توجه به رشتههای پایه، ایجاد فضاهای ورزشی مناسب و استاندارد، توجه به ورزش بانوان خصوصاً در بخش عمومی و همگانی، ورزش دانشآموزی، دانشجویی، کارگری، نیروهای مسلح، ورزش قهرمانی، تحصیل، ازدواج، شغل، مسکن، اوقات فراغت در هر دو بخش ورزش و جوانان با شرایط مطلوب و واقعی فاصلهداریم.

در بعد ورزش قهرمانی چه جایگاهی داریم؟

همانطور که پیشاپیش ذکر شد، ورزش در ابعاد مختلف و طی دهههای گذشته ازجمله چهار سال دولت تدبیر و امید در بخشهای زیرساختی اعم از منابع انسانی، عمرانی، آموزش، مدیریتها چرا توفیق نداشتهایم و با افزوده شدن بخش جوانان به ورزش این مشکلات روزافزون و با توجه به حجم و گستره کار، پراکندگی امور مشکلات دوچندان شده است! حال باید ببینیم در بعد قهرمانی که بهاصطلاح ویترین فعالیتهای وزارت ورزش و جوانان محسوب میشود چه جایگاهی در وزارت ورزش که درواقع نماد و مرجع پیشبرد اهداف و برنامههای ورزش کشور است و در رابطه ضرورت دارد حاصل عملکرد ورزش کشورمان را در بالاترین سطح جهان و قاره آسیا موردتوجه قرار داهیم. روشن است که در عرصه جهانی، میدان المپیک و نتایج حاصل از این مسابقات بهعنوان کارنامه روشن کشورها و دستگاههای ورزش محسوب میشود و در عرصه قارهای نیز بازیهای آسیایی موقعیت و جایگاه ما را در این قاره تعیین میکند

کتمان نمیتوان کرد که پیشرفت و ترقی ورزش کشورها درگرو بهبود زیرساختها، تحقق اهداف، برنامهریزی اصولی، گسترش امکانات، بودجه کافی است و تمام این موارد در عرصه بازیهای آسیایی و المپیک نمود عینی پیدا میکند.

بر همین اساس و با نگاهی به حضور تیمها و ورزشکاران رشتههای مختلف کشورمان دربازیهای المپیک تابستانی از سال 1948 لندن که با 38 ورزشکار و تنها یک مدال برنز شادروان جعفر سلمانی در وزنهبرداری و جایگاه سیوچهار رقم خورد تا المپیک 2016 ریو برزیل که طی آن با اعزام 64 ورزشکار و 8 مدال رتبه 25 جهان را به دست آوردیم و شاهد این واقعیت هستیم که تنها تعدادی از رشتههای ورزشی ما همانند کشتی، وزنهبرداری و این اواخر تکواندو برای کشورمان مدال و افتخار کسب کردهاند و این فضا و شرایط از ابتدا تا انتها با اندک استثنا بدون تغییر بوده است! این وضعیت کموبیش دربازیهای آسیایی صادق بوده و طی 14 دوره حضور کاروان ورزشی ما در این مسابقات از سال 1951 تا 2014 که با کسب 479 مدال همراه بود بیشترین موفقیت بازهم از آن ورزشکاران رشتههای یادشده بوده است! بهعنوانمثال در آخرین دوره بازیهای آسیایی که به میزبانی کشور کره و با اعزام 276 ورزشکار ما همراه بود مجموعاً 57 مدال کسب کردیم که اغلب این مدالها خصوصاً نوع مرغوبیت آنها متعلق به کشتی، وزنهبرداری و رشتههای رزمی و تعداد 30 مدال بود. در مقایسه با دوره قبل و بازیهای آسیایی «گوانگجو» جین یک پله تنزل داشتیم هرچند تعداد ورزشکاران ما در دوره قبل بیشتر بود، اما درمجموع اگر قرار باشد 2012 و 2016 داشته باشیم به این نتیجه میرسیم که به ترتیب یک پله و 8 پله سقوط داشتیم! تیمهای ما در المپیک لندن 12 مدال و در ریو برزیل 8 مدال دریافت کردند به خاطر داشته باشیم که بخش اعظم موفقیت و ارتقاء جایگاه ما در المپیک 2012 مرهون مدالهای خوشرنگ کشتی فرنگی بود که حاصل زحمات و تلاشهای فدراسیون دوره محمدرضا یزدانی خرم بود و اگر این رئیس موفق فدراسیون در آستانه المپیک یادشده برکنار نمیشد و تغییرات در کادر فنی کشتی آزاد به وجود نمیآمد، چهبسا تعداد مدالهای مرغوب کشتی بیشتر از سه طلا، یک نقره و 2 برنز میشد.

جمعبندی نهایی

برآیند بررسی، موقعیت و شرایط ورزشی ما طی چهار سال دوره دولت تدبیر و امید، گویای این واقعیت است که درمجموع و با توجه به بودجه و امکانات و نگاه بالادستی نسبت به ورزش پیشرفت چندانی در این عرصه نداشتیم، البته اقدامات و فعالیتهای در حوزههای مختلف صورت گرفته اما همانگونه که ذکر شد به سبب مشکلات ساختاری ورزش، نبود برنامهریزی مناسب، فقدان نیروهای انسانی کارآمد و در یککلام مدیریت انقلابی و جهادی نتوانستیم به جایگاه واقعی و مورد انتظار دست پیدا کنیم. ورزش ایران دو بار و طی سالهای 1974 و 1956 به ترتیب دربازیهای آسیایی و المپیک تابستانی عناوین دوم قارهای و چهاردهم جهان را به دست آورده و پسازآن هیچگاه موفقیتی در تکرار این عناوین نداشتیم. این در حالی است که با توجه به موقعیت و جایگاه کشورمان در عرصه بینالمللی، افزایش نزدیک به سه برابری جمعیت، استعداد و توان جوانان این مرزوبوم، انتظار میرود ورزش ایرآنهمپای دیگر موقعیتهایی که به دست آوردهایم، فراگیر و قدرتمند در مسیر پیشرفت حرکت کند.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: