به‌روز شده در: ۲۳ آذر ۱۳۹۸ - ۱۵:۰۷
logo
تازه های سایت
کد خبر: ۲۳۱۸۴
تاریخ انتشار: ۰۶ دی ۱۳۹۵ - ۱۶:۴۲
اولین جشنواره فیلم مدافعان حرم در سال 95 با دغدغه ای درست ایجاد اما محملی شد تا مدیران فرهنگی به جای پاسخگویی پشت آن پنهان شوند
محمد مهدی شیخ صراف- سینمای ایران با وجود بیش از 50 جشنواره فیلم کوتاه و بلند در موضوعات مختلف، دارای بیماری تورم در زمینه برگزاری جشنوارههای فیلم است. بیماری مسری که ویروس آن در چند سال گذشته با سرعتی سرسامآور در حال انتقال به مدیران دولتی و نهادهای مختلف فرهنگی کشور است و هر روز بودجه های فرهنگی بیشتری صرف برگزاری جشنواره های بی ثمر فیلم با عناوین مختلف می شود.

ویترینهای شیک اما تکراری

اگر اهل خرید کردن باشید و عادت داشته باشید که به بازارهای مختلف سر بزنید، حتما متوجه این موضوع شدید که امروزه یکی از بهترین راهها برای جذب مشتری، طراحی ویترینهایی جذاب و در اصطلاح «مشتری پسند» است؛ اما آنچه که باعث بالارفتن فروش میشود، تنوع و کیفیت محصولات است. مسئلهای که در صورت عدم توجه، کمکم باعث از بین رفتن جاذبه این ویترینها میشود.

جشنوارههای سینمایی به عنوان ویترین ارائه تولیدات سینمای ایران در طی سالهای گذشته با رشدی قارچگونه روبرو شدند. اتفاقی که باعث به وجود آمدن بیش از 50 جشنواره سینمایی در کشور شده است که نام بسیاری از آنها را حتی هنرمندان و فعالین باسابقه این عرصه نیز نشنیدهاند!

برگزاری این همه جشنواره در شرایطی که سینمای ایران با ضعفهای شدیدی در زمینه مسائل زیرساختی همچون سالنهای نمایش فیلم و تجهیزات حرفهای و باکیفیت تولید فیلم روبرو است، حکایت همان ویترینهای زیبایی است که فقط در میان انبوهی از چراغهای پر نور و شیشههای رنگارنگ ظاهری فریبنده پیدا کردهاند.

هر دوازده روز یک جشنواره!!

با بررسی آمار تعداد جشنواره های فیلم امسال در کشور می بینیم که بیش از 30 جشنواره فیلم در سال جاری برگزار شده، در واقع به طور میانگین در هر 12 روز یک جشنواره سینمایی برگزار میشود! رقمی که به احتمال زیاد در هیچ کشور دیگری تکرار نخواهد شد.

در میان این 32 جشنواره 22 درصد نخستین دوره و 16 درصد نیز دومین دوره خود را پشت سرگذاشتند که خود نشاندهنده رشد قارچگونه این جشنوارههاست. در سال 95 جشنوارههای مدافعان حرم، فیلم بیکلام، روحالله، سلامت، چهلچراغ، وحدت و سه دقیقه با ورزش برای اولین بار و جشنوارههای فیلم روحانیت و سینما، سما، گزارش یک نگرانی، پرواز و موج برای دومین بار است که برگزار میشوند. یعنی با یک محاسبه ساده میتوان گفت بیش از یک سوم جشنوارههای فیلم برگزار شده در سال 95 تازه تاسیس و کم سابقه هستند که خود نشان از بی اعتباری چنین جشنوارههایی است.

مشکلی که نبود ولی هست

یکسو برگزاری جشنوارهها نیازمند صرف هزینههای بالایی است که غالب آنها از محل بودجه اختصاص یافته از سوی نهادهای فرهنگی برای انجام فعالیتهای مختلف تامین میشود و صرف این هزینهها به معنی عدم ورود و سرمایهگذاری این نهادها در تولید آثار سینمایی و یا فعالیتهای بلندمدت فرهنگی همچون ساخت سینما میشود.

از سوی دیگر با توجه به عدم وجود تنوع در سینمای ایران و محدودیت فیلم های موجود در برابر تعدد جشنوارهها، در بسیاری از موارد آثار نمایش داده شده در جشنوارههای مختلف شامل فیلمهایی میشود که تاکنون چندین بار به نمایش درآمدهاند در گاهی از موارد برخی از این آثار حتی از طریق شبکه نمایش خانگی و یا رسانه ملی نیز پخش شدهاند!

لزوم پیگیری مدیران

ماجرای جشنواره ها در ایران نمونه بارز ضعف در مهندسی فرهنگی است. به نظر میرسد در شرایط فعلی برای خروج کشتی به گِل نشسته سینمای ایران از این اوضاع آشفته، مقابله با مسئله جشنوارهزدگی و رشد قارچی جشنوارههای سینمایی است. یکی از بهترین راه ها ورود نهادهای بالادستی فرهنگ مثل شورای عالی انقلاب فرهنگی از طریق وضع قوانین و مقررات اصولی برای برگزاری جشنوارههای سینمایی است. ملزم کردن دستگاه های اجرایی و سازمان سینمایی وزارت ارشاد برای جلوگیری از برگزاری جشنوارههای بیاثر و تزئینی با بودجه های دولتییکی از محورهایاین ماجراست. بلاخره باید این تورم جشنواره ها از جایی متوقف شود.

 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: